بزم قدسیان: مشاهیر مدفون در تکیه تویسرکانی تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ٣٢٩ - میرزا عبدالحسین قدسی

قرآنی را صبح روز اول ماه مبارک رمضان، بدان خامه دل انگیز و خط عالی آغاز می کرده و در پایان سی روز، آن را تمام می نموده، بدین حساب روزی یک جزو از قرآن کریم را می نگاشته است.

و این توفیق را در گرم سیری قلم و گرم نویسی از دولت قرآن و عشق به هنر در می یافته که به حکایت پیران خانواده، بعد از طهارت و وضو، روی به جانب قبله می نشسته، غرقه کار و هنر خویش می شده است.[١]

استاد همایی می نویسد: نگارنده خطوط ریز و درشت او را بسیار دیده ام. مخصوصاً در ریزنویسی چشم را خیره می کند.

مایه عمده این هنرش قوّت و توانایی باصره است که به هیچ عنوان اکتسابی نیست و تنها فضل و موهبت الهی است. در این گونه هنرهای ظریف اگر قوّت دست با چشم همدست شد کار هنر به کرامت و اعجاز می رسد.

مرحوم میرزا محمد علی در یک ورق پشت و رو به قطع وزیری، یک جزو قرآن به خط خوش و خوانا بدون عینک نوشته است که بی عینک و ذرّه بین خوانده نمی شود و چون با ذرّه بین تماشا گردد، در حسن خط درجه اعلی ممتاز است.[٢]

مهمترین اثر خطی میرزا محمد علی قرآن سراج الملکی است به خط نسخ و رقاع، که به نام میرزا حسینعلی خان