٤- غيبت مردم با ايمان، گناه و منكر است. غيبت يعنى‌اين كه عيب پوشيدهى‌مؤمنى رافاش كنيم‌وبدين ترتيب‌اورا ازنظرها بياندازيم. پس اگر دانستى كه دوستت خطايى كرده آن‌را براى ديگران‌باز مگوتا كرامت و حرمت اومخدوش نشود. بهتر است به جاى غيبت و بدگويى‌او را پنددهيم تا آن كار بد را دوباره‌انجام ندهد و اگر تكرار كرد پدر ويا شخص‌بزرگترى راآگاه سازيم تا جلوى او را بگيرندو او در ميان مردم، رسوا نشود.

مسئله ١٠٣: چند جاغيبت جايز است.

الف- كسى كه به گناه وفسق و فجور تظاهر مى كند، به همان مورد ارتكاب احترامى ندارد و به‌غيبت او در همان مورد جايز است.

ب- كسى‌كه به او ظلمى شده است مى تواند آن را براى‌مردم بازگويد هرچند مستلزم غيبت ظالم باشد.

ج- كسى‌كه در دين بدعت مى گذارد، غيبتش جايز وفاش‌كردن بدعتش لازم است تا مردم از او بر حذرباشند و تحت تأثير او قرار نگيرند.

٥- معاشرت باكسانى‌كه تعهد دينى و اخلاقى ندارند، منكر است ولازم است انسان آنان را پنددهد و امر به‌معروف‌