مسئله ١٠٨: اگر مسلمانى بالغ، چه‌زن و چه مرد، براى انجام كارى به‌نام خدا قسم بخورد يا چيزى‌را براى خدا نذر كند واجب است به آن عمل‌نمايد و اگر نكرد گناه كرده و كفاره بر اوواجب مى شود و بايد از گناهش نيز توبه كند.

مسئله ١٠٩: تحقق نذر و قسم شرايطى داردكه‌ازآن جمله است:

١- قسم يا نذر را بر زبان‌آورد و قصد و نيّت قلبى به تنهايى كافى‌نيست.

٢- هردو بايستى براى خدا و بانام او باشد. مثلًا كسى كه سوگند ميخورد بگويد: «به خدا چنين كنم» يا نذر كننده بگويد: «براى خدا برگردن‌من است كه چنان كنم» امانذر وقسمى كه به نام پيامبر (ص) يا قرآن كريم يا كعبه مشرفه ويا امام (ع) انجام‌شودقسم ونذر شرعى‌نيست‌ودر صورت مخالفت كفاره لازم‌نداردبلكه نوعى‌تعهد اخلاقى است وبهتر است كه به‌آن‌عمل شود.

٣- قسم فرزندجز با اجازه پدر، واقع نميشود همچنان كه قسم همسر جز به‌اذن‌شوهر تحقق نمييابد. بر خلاف نذر كه بدون‌اجازه واذن پدر و شوهر، مادامى كه باحقوق آنان در تعارض نباشد، واقع ميشود.