جزئى، حرام‌و منكر است. در حديث آمده است: «كمترين‌چيزى كه خدا با ياران ستمگران ميكند آن‌است‌كه آنها را درخيمهاى‌آتشين نگاه ميداردتا از حساب خلايق فارغ شود [و انگاه به آنان‌بپردازد.] و خداى متعال فرمود: وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلا تَعَاوَنُواعَلَى الْأِثْمِ وَالْعُدْوَانِ‌ (المائده: ٢) بر نكويى وپارسايى يارهم‌باشيدو به گناه‌و دشمنى‌كمك نكنيد.

٣- دروغ شرعاً حرام است‌ وگاهى به يك بيمارى‌روانى تبديل ميشود كه انسان‌به آن دچار ميشود. گاه انسان به دروغگويى عادت ميكند و اين‌اعتياد او را در ميان مردم رسوا ميكند وديگر كسى به گفتههايش اعتنايى نميكند و شخص‌اعتبارش را به كلى از دست ميدهد و چنين‌حالتى مناسب يك مسلمان نيست.

امام باقر (ع) فرمودند: «دروغ‌آفت‌ايمان است».

پس يك مسلمان، چگونه‌راضى ميشود كه‌بادروغ، ايمانش را ويران سازد؟!