درس هاى آموزشى در احكام فقهى - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٢٤ - امر به معروفو نهى از منكر

واعمال زشت را كه در شأن انسان والا، نيست‌ياد مى آوريم. از مثالهاى بخش نخست كه «معروف» باشدعبارت است از:

١- توكل به خداى متعال وطلب‌يارى از او وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‌ (طلاق: ٣): هر كس به خدا توكل كند، خدا او رابس‌است.

٢- نماز، روزه و خمس‌ و ديگر فروع دين كه بر هر مسلمان است كه‌نسبت به آنها متعهد باشد.

٣- صبر و شكيبايى‌ كه‌انواعى‌دارد.

الف- صبر بربلا و لازم‌است انسان هنگام گرفتارى مثل بيمارى، زندان، بينوايى و تهيدستى‌وامثال آن، صبر پيشه كند وسخنى ناروا به‌زبان نياورد تا بتواند به اجر و پاداش صابران برسد. خداى متعال فرموده: إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ‌ (زمر: ١٠) صابران‌و شكيبايان‌اجرشان را بى حساب دريافت مى كنند.

درحديث از رسول خدا (ص) آمده است: «صبر سه قسم است: صبر در مصيبت و صبر درطاعت و صبردرمعصيت و گناه».

ومعناى صبر آن‌نيست كه انسان براى رفع گرفتارى و اذيت و آزار، كوشش نكند بلكه بر عكس مثلًا براى مريض لازم است‌كه به پزشك مراجعه كند تا بهبودى يابد واگرشفا نيافت‌