٤- مورد نذر و قسم بايد رجحان شرعى داشته باشد. يعنى‌امرى واجب و مستحب و كار سودمندى باشداما نذر و قسم به كار حرام و مكروه ياكار زيان آور و امثال آن، تعلق نمى گيرد. پس‌هركس قسم خورد كه شراب‌بنوشد يا سيگار بكشد، يا نماز نخواند يا يك كاربيهوده انجام دهد، قسمش‌واقع نميشود.

٥- كسى كه قسم ميخورديا نذر ميكند بايد شخصى داراى اختيار بوده ومفهوم كلامش را قصد كند. پس اگر ظالم وستمگرى، انسان را به قسم‌وا دارد يا در حال مستى‌و بيارادگى، سوگند ياد كند، قسم‌يا نذرش‌اثرندارد.

مسئله ١١٠: هرگاه شرايط صحت قسم و نذر، بوجود آمدو صاحب قسم و نذر از روى علم و عمد، آن را شكست و عمل نكرد معصيت كرده و واجب‌است توبه كند و كفاره بپردازد. كفاره‌ده مسكين‌را طعام دادن است يا سير كردن شكم آنان ياپرداختن حدود (٨٧٠) گرم طعام (كه‌به احتياط واجب‌بايدگندم‌يا آرد يا خرماباشد) ياپوشاندن آنان با خريدلباس كافى است. و هركس قدرت اطعام ودادن‌لباس‌را نداشته باشد سه روز، پشت سرهم‌روزه‌ميگيرد.

مسئله ١١١: اگر كسى به دروغ به وقوع امرى‌در گذشته قسم بخورد گناه كرده است‌و بايد توبه‌كنداماكفاره ندارد.

قسم راست خوردن كراهت‌دارد ولازم است انسان از سوگندهاى‌بيهوده كه در بعضى‌محيطها، شايع است دورى گزيند.