جهاد اكبر - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٦ - قدم اوّل در تهذيب
بر آن دست يافته، و آن را كشف و سير مىنمايد. اين دنيا با تمام اين ابزار و وسايل در روايت وارد شده كه ما نظر إليها نظر رحمة [٥٥] بنا بر اين بايد ديد عالم ديگر كه خداوند تبارك و تعالى به آن نظر رحمت فرموده چه گونه مىباشد.
«معدن عظمت» كه انسان را به آن فرا مىخواند چيست و چه گونه است.
بشر كوچكتر از آن است كه بفهمد معدن عظمت چه مىباشد.
شما اگر نيت خود را خالص كنيد، عمل خود را صالح نماييد، حبّ نفس و حبّ جاه را از دل بيرون كنيد، مقامات عاليه و درجات رفيعه براى شما تهيه و آماده مىباشد. مقامى كه براى بندگان صالح خدا در نظر گرفته شده، تمام دنيا و ما فيها، با آن جلوههاى ساختگى، در مقابل آن به قدر پشيزى ارزش ندارد. بكوشيد به چنين مقامات عاليه برسيد. و اگر توانستيد، خود را بسازيد و ترقى دهيد تا آنجا كه به اين مقامات عاليه و درجات رفيعه هم بىاعتنا باشيد؛ و خدا را براى رسيدن به اين امور عبادت نكنيد، بلكه چون سزاوار عبادت و كبريايى است او را بخوانيد [٥٦] و در
[٥٥] متن روايت چنين است: فما لها عند اللّه عزّ و جلّ قدر و لا وزن؛ و لا خلق فيما بلغنا خلقا أبغض إليه منها؛ و لا نظر إليها مذ خلقها. (نزد خداوند عز و جل دنيا را ارج و بهايى نيست؛ و خداى تعالى بين موجوداتى كه آفريده، و خبر آن به ما رسيده، موجودى نيافريده است كه پيش او از دنيا مبغوضتر باشد؛ و خداوند از وقتى كه دنيا را آفريده در او نظر رحمت نكرده است.) بحار الأنوار، ج ٧٠، ص ١١٠، «كتاب ايمان و كفر»، باب ١٢٢، حديث ١٠٩.
[٥٦] از امام صادق (ع) روايت شده العبادة ثلاثة: قوم عبدوا اللّه عزّ و جلّ خوفا؛ فتلك عبادة العبيد. و قوم عبدوا اللّه تبارك و تعالى طلب الثّواب؛ فتلك عبادة الأجراء. و قوم عبدوا اللّه عزّ و جلّ حبّا؛ فتلك عبادة الأحرار. و هي أفضل العبادة. پرستش سه گونه است: گروهى خداوند عزّ و جل را از ترس مىپرستند؛ و اين پرستش بندگان است. گروهى خداوند تبارك و تعالى را براى رسيدن به پاداش مىپرستند؛ و اين پرستش مزدوران است. و گروهى خداوند عزّ و جلّ را از روى محبّت مىپرستند؛ و اين پرستش آزادگان است. و اين از همه پرستشها برتر است.) وسائل الشيعة، ج ١، ص ٤٥، «أبواب مقدمة العبادات»، باب ٩، حديث ١. «اصول» كافى، ج ٣، ص ١٣١، «كتاب ايمان و كفر»، «باب عبادت»، حديث ٥.