جهاد اكبر - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٤ - نكاتى از مناجات شعبانيه

حق تعالى خالص و بى‌ريا انجام دهد (نمى‌گويم عبادات ديگر خالص نباشد، همه عبادات لازم است خالص و بى‌ريا انجام گيرد.) اين عبادت را كه اعراض از شهوات، اجتناب از لذات، و انقطاع از غير خداست در اين يك ماه بخوبى انجام دهد، شايد تفضل الهى شامل حال او شده آينه قلبش از سياهى و كدورت زدوده گردد؛ و اميد است كه او را از عالم طبيعت و لذات دنيوى منحرف و منصرف سازد؛ و آن گاه كه مى‌خواهد وارد «شب قدر» شود، نورانيتهايى كه در آن شب براى اوليا و مؤمنين حاصل مى‌شود به دست آورد.

و جزاى چنين روزه‌اى خداست؛ چنانكه فرموده است: الصّوم لي و انا اجزى به. [٤٠] چيز ديگر نمى‌تواند پاداش چنين روزه‌اى باشد. جنات نعيم در مقابل روزه او بى‌ارزش بوده نمى‌تواند پاداش آن به حساب آيد. ولى اگر بنا باشد كه انسان به اسم روزه دهان را از مطعومات ببندد و به غيبت مردم باز كند و شبهاى ماه مبارك رمضان، كه مجالس شب نشينى گرم و داير بوده وقت و فرصت بيشترى است، با غيبت، تهمت و اهانت به مسلمانان به سحر انجامد، چيزى عايد او نمى‌شود و اثرى بر آن مترتب نمى‌گردد.

بلكه چنين روزه‌دارى آداب مجلس مهمانى حق را رعايت نكرده، حق ولينعمت خود را ضايع نموده است- ولينعمتى كه پيش از آفرينش انسان، همه گونه وسايل زندگى و آسايش را براى او فراهم كرده؛ اسباب تكامل را تهيه ديده است؛ انبيا را براى هدايت فرستاده؛ كتابهاى آسمانى نازل فرموده است؛ براى رسانيدن انسان به معدن عظمت و نور ابهج قدرت‌

[٤٠] «فروع» كافى، ج ٤، ص ٦٣، «كتاب الصيام»، «باب ما جاء في فضل الصوم و الصائم»، حديث ٦.