جهاد اكبر - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٧ - حجابهاى انسان

است، و هيچ گاه در مقام [اين‌] برنيامده كه خود را تهذيب كند، حركت و نيروى روحانى و معنوى در خويشتن ايجاد نمايد، و پرده‌هاى سياهى را كه روى قلب او سايه افكنده كنار زند، در اسفل سافلين كه آخرين حجب ظلمانيست قرار دارد: ثُمَّ رَدَدْناهُ اسْفَلَ سافلين‌ [٤١]. در صورتى كه خداوند عالم بشر را در عالى‌ترين مرتبه و مقام آفريده است: لَقَدْ خَلَقْنَا الانسانَ في احْسَنِ تَقويمٍ‌. [٤٢] كسى كه از هواى نفس پيروى مى‌كند و از روزى كه خود را شناخته به غير عالم ظلمانى طبيعت توجهى ندارد و هيچ‌گاه فكر نمى‌كند كه ممكن است غير از اين دنياى آلوده تاريك جا و منزل ديگرى هم وجود داشته باشد، در حجاب ظلمانى فرو رفته، مصداق‌ اخْلَدَ الى الارْضِ و اتَّبَعَ هواه‌ [٤٣] گرديده است. او با آن قلب آلوده به گناهى كه در پرده ظلمانى پوشيده شده و روح گرفته‌اى كه بر اثر كثرت گناه و معصيت از حق تعالى دور گشته، آن هوا پرستيها و دنيا طلبيهايى كه عقل و چشم حقيقت بين او را كور كرده است، نمى‌تواند از حجابهاى ظلمانى برهد، چه رسد اينكه حجب نورانى را پاره كرده انقطاع إلى اللّه حاصل نمايد. او خيلى معتقد باشد كه مقام اولياى خدا را منكر نشود؛ عوالم برزخ، صراط، معاد، قيامت، حساب، كتاب، بهشت و جهنم را افسانه نخواند. انسان بر اثر معاصى و دلبستگى به دنيا بتدريج اين حقايق را منكر مى‌گردد؛ مقامات اوليا را انكار مى‌كند، با اينكه مقامات اوليا بيش از اين چند جمله‌اى كه در دعا و مناجات وارد شده نمى‌باشد.

[٤١] «سپس او را به پايينترين مراتب برمى‌گردانيم» (تين- ٥)

[٤٢] «هر آينه انسان را در بهترين آفرينش آفريديم.» (تين- ٤)

[٤٣] «به سوى زمين گراييد (پستى طلبيد) و هواى نفس خويش را پيروى كرد.» (اعراف- ١٧٦)