جهاد اكبر - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٣ - نكاتى از مناجات شعبانيه

مى‌گذرد. وقتى كه آن حضرت به اعمال شما نظر كنند و ببينند كه از خطا و گناه انباشته است، چه قدر ناراحت و متأثر مى‌گردند؟ نخواهيد كه رسول خدا ناراحت و متأثر شوند؛ راضى نشويد كه قلب مبارك آن حضرت شكسته و محزون گردد. وقتى آن حضرت مشاهده كند كه صفحه اعمال شما مملو از غيبت و تهمت و بدگويى نسبت به مسلمان مى‌باشد و تمام توجه شما هم به دنيا و ماديت است و قلوب شما از بغض، حسد، كينه و بدبينى به يكديگر لبريز شده، ممكن است در حضور خداى تبارك و تعالى و ملائكة اللّه خجل گردد كه امت و پيروان او نسبت به نعم الهى ناسپاس بوده و اين گونه افسار گسيخته و بى‌پروا به امانات خداوند تبارك و تعالى خيانت مى‌كنند. فردى كه به انسان مربوط است، اگر چه نوكر انسان باشد، اگر خلافى مرتكب شد، مايه خجلت انسان مى‌گردد. شما مربوط به رسول اللّه (ص) هستيد، شما با ورود به حوزه‌هاى علميه خود را به فقه اسلام، رسول اكرم، و قرآن كريم مرتبط ساخته‌ايد، اگر عمل زشتى مرتكب شديد، به آن حضرت برمى‌خورد، بر ايشان گران مى‌آيد؛ ممكن است خداى نخواسته شما را نفرين كند. راضى نشويد كه رسول خدا (ص) و ائمه اطهار، عليهم السّلام، نگران و محزون گردند.

قلب انسان مانند آينه صاف و روشن است، و بر اثر توجه فوق العاده به دنيا و كثرت معاصى كدر مى‌شود؛ ولى اگر انسان لا اقل صوم را براى‌