جهاد اكبر - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧ - هشدار به حوزهها
تعرض به يك روحانى كردند، ملتها بر آنان شوريده عليه آنان به پا خيزند.
ليكن اگر روحانيون با هم اختلاف كردند و يكديگر را بدنام نموده و به آداب و اخلاق اسلامى مؤدب نبودند، در جامعه ساقط شده ملت هم از دستشان مىرود. [٢٠] ملت انتظار دارند كه شما روحانى و مؤدب به آداب اسلامى باشيد؛ حزب اللّه باشيد؛ از زرق و برق زندگى و جلوههاى ساختگى آن بپرهيزيد؛ در راه پيشبرد آرمانهاى اسلامى و خدمت به ملت اسلام از هيچ گونه فداكارى دريغ نورزيد؛ در راه خداى تعالى و براى رضايت خاطر او قدم برداريد، و جز به خالق يكتا به احدى توجه نداشته باشيد؛ امّا اگر بر خلاف انتظار ديدند به جاى توجه به ما وراء الطبيعه تمام همّ شما دنياست و همانند ديگران براى جلب منافع دنيوى و شخصى كوشش مىكنيد، با يكديگر بر سر دنيا و منافع پست آن دعوا داريد، اسلام و قرآن را، العياذ باللّه، بازيچه خود قرار دادهايد، و براى رسيدن به مقاصد شوم و اغراض كثيف و ننگين دنيايى خود دين را به صورت دكانى در آوردهايد، منحرف مىگردند؛ بدبين مىشوند. و شما مسئول خواهيد بود. اگر بعضى معممين سربار حوزهها روى غرض ورزيهاى شخصى و جلب منافع دنيوى به جان هم افتند، همديگر را هتك كنند، تفسيق نمايند، هياهو درست كنند، در تصدى بعضى امور با يكديگر رقابت نمايند، سر
[٢٠] على (ع) فرمود: لو أنّ حملة العلم حملوه بحقّه، لأحبّهم اللّه و ملائكته و أهل طاعته من خلقه؛ و لكنّهم حملوه لطلب الدّنيا، فمقتهم اللّه و هانوا على النّاس. (اگر حاملان علم آن را آن گونه كه سزاوار است حمل كنند، هر آينه خداوند و فرشتگان و بندگان فرمانبردار خداوند آنان را دوست خواهند گرفت. ولى آنها علم را براى رسيدن به دنيا طلب كردند، پس خداوند بر آنان خشم گرفت و نزد مردم خوار شدند.) تحف العقول، ص ٢٠١، «باب كلمات أمير المؤمنين (ع)».