هم نيست، و در رديف ضروريات مذهبى ما كه انكار آن ملازم با انكار اصول عقائد اسلامى باشد نمى‌باشد؛ بلكه از مشهوراتى است كه جمع قابل توجهى از دانشمندان اسلام (اعم از شيعه و اهل تسنن) به آن معتقدند.

شهرت اين مسئله تا آن اندازه است كه حتى در ادبيات عربى و فارسى ما اثر گذاشته و در نظم و نثر شعرا و نويسندگان، آثار آن ديده مى‌شود.

منظور ما هم در اين بحث اين نيست كه اين مسئله را بيش از آن مقدار كه هست جلوه دهيم و از ضروريات اسلام معرفى نمائيم.

بلكه منظور اين است اثبات كنيم كه قبول اين موصوع نه با قوانين و اصول ثابت علمى منافات دارد، و نه با استدلالات فلسفى، و نه با منابع ديگر مذهبى.

اكنون اجازه دهيد قبلا وضع اين مسئله را از نظر «قرآن» «حديث» و «كلمات دانشمندان اسلام» روشن سازيم و سپس به بحث در پيرامون اشكالات و ايرادات و طرق حل آن بپردازيم.