٢- مانع ديگر، فقدان هوا در محيط ماوراء «جو» [١] است، بلكه در جو زمين كه قطر آن در حدود يكصد كيلومتر است قطع نظر از چند كيلومتر هواى مجاور زمين كه به اندازه كافى اكسيژن دارد و متراكم است، بقيه به واسطه رقيق بودن قابل تنفس نيست، و اگر انسان از آن بالاتر برود بر اثر كمبود اكسيژن بزودى دچار خفقان مى‌گردد.

تجربه نشان مى‌دهد يك فرد عادى در ١٥ كيلومترى از سطح زمين در عرض چند ثانيه بيهوش مى‌شود و اگر به او نرسند هلاك خواهد شد، لذا فضاپيمايان ناچارند اكسيژن لازم را براى مسافرتهاى فضائى با خود از زمين ببرند.

٣- مانع ديگر، موضوع گرماى سوزان و سرماى كشنده‌اى است كه در فضا وجود دارد، به اين معنى آن قسمتى از جسم كه آفتاب بر آن مى‌تابد فوق العاده داغ و سوزان و آن قسمتى كه آفتاب بر آن نمى‌تابد بى اندازه سرد

[١]. به قشرى از هوا و گازهاى ديگر كه گرداگرد كره زمين را فرا گرفته «جو» زمين مى‌گويند و بالاتر از آن ماوراء جو و به عبارت ديگر «فضا» ناميده مى‌شود ..