معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٣

يا لطيف
احمدی دوستدار ساناز


«آن کس که پس از ستم کردن، توبه و جبران کند، خداوند توبه‌ي او را مي‌پذيرد. خداوند آمرزنده و مهربان است.»
مائده، آيه‌ي ٣٩
مرا مي‌خواني به راه و من پي بيراهه مي‌گردم. مرا مي‌خواني به دريا و من اسير برکه‌ام. مرا مي‌خواني به آسمان و من به قاب توخالي پنجره دل خوش کرده‌ام. مي‌بيني! تو هر چه مي‌خواهي براي من، متعالي است، والاست، بي‌حد است؛ اما من...
اما من دل خوش کرده‌ام به کم‌ترين بهانه‌ها. نه مي‌بينم لطف تو را نه مي‌شنوم رحمتت را. چه اتفاق غريبي است اين ناسپاسي من!
دلم مي‌لرزد از تکرار اشتباه‌هاي پياپي که هر اشتباه مرا از تو دورتر مي‌کند؛ اي خدا!
مي‌ترسم از اين دور شدن‌ها. مي‌ايستم روبه‌روي مهرباني‌ات و تو را مي‌خوانم.
يا لطيف! عطر ابرها مي‌وزد در رگ‌هايم و شور درياها مي‌جوشد در نگاهم.
يا لطيف در من اوج مي‌گيرد حس پرواز. مي‌رويد بر دست‌هايم شوق دعا و عشق در امتداد قدم‌هايم قد مي‌کشد تا آسمان.
يا لطيف! نامت مرا به عرش مي‌رساند و خواب تُرْد قاصدک‌ها را تعبير مي‌کند. با تو تا بلنداي باران، پر مي‌گيرم و پُر مي‌شوم از تمناي ديدار. تو آن‌قدر بزرگي که مرا از عمق بيراهه‌ها به صلاي عشق مي‌خواني به راه؛
و من بازمي‌گردم نزد تو، حتي اگر در ناممکن‌ترين لحظه‌ها گم شده باشم.
يا لطيف! چه نامي داري تو!