آفتاب ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٧ - فتنه پذيرى ايمان در آخرالزّمان

اين معارف را مستدل‌تر و محكم‌تر سازد. طورى نباشد كه وقتى از ما دليل مطالبه كنند، در مرحله آخر، به روايت غيرمعتبرى برسيم كه گوينده‌اى، از كتابى مجهول نقل كرده است. چنين امرى براى آينده خطرناك است؛ البتّه ممكن است آن مطلب فى حدّ نفسه مطلب درستى باشد؛ امّا صفت هرچيز دليل اعتبارش نيست. مبناى اعتقادات ما نبايد روايات مجهول، ضعيف و از كتاب‌هاى ناشناخته باشد. بايد در مطالب دقّت كنيم و استدلال‌هايى محكم براى عقايدمان بيابيم.

فتنه‌پذيرى ايمان در آخرالزّمان

ما بايد در اين بُرهه حسّاس و سرنوشت ساز، ميان اين دو گرايش افراط و تفريط گونه، مشى مستقيم، معتدل، عاقلانه و حكيمانه عميق علمى را اتّخاذ كنيم كه هم براى خودمان و هم براى نسل معاصر و هم آيندگان مفيد باشد و بتواند از مرزهاى عقيدتى و ايمانى مردم محافظت كند. عقيده و ايمان در اين زمان، در معرض خطرهاى جدّى قرار گرفته است؛ همان طور كه چنين فتنه‌هايى را براى دوران آخرالزّمان پيش بينى فرموده اند:

يُصبِحُ الرَّجُلُ مُؤمِناً وَ يُمسِي كَافِراً؛^[١]

مردم در آخرالزّمان در صبح گاهان مؤمنند و در عصرگاهان بى ايمان و كافِر مى‌شوند.

امروز همان روزگارى است كه ايمان‌ها خيلى راحت از دست مى‌رود. به تقويت ايمان بايد اهميت داد. بايد زحمت كشيد؛ بايد فكر كرد؛ استدلال كرد؛ كتاب‌ها خواند وبحث كرد. ارزش اين مسائل از مسائل طهارت و نجاست، غسل و تيمم و وضو كم‌تر نيست.

اگر جا دارد درباره مسائل طهارت، صدها كتاب با حجم چند صد صفحه‌اى نوشته، و ميليون‌ها ريال صرف نشر آن‌ها شود و صدها برابر آن براى تجهيز و تشكيل درس و كلاس به كار رود؛ البتّه سزا است كه دست كم چيزى شبيه آن براى عقايد كه ريشه همه اين‌ها به شمار مى‌رود، در نظر گرفته شود.