ايشان حجّت من بر شمايند و من، حجّت خدا بر ايشانم. بنابراين حديث شريف، در دوران غيبت، فقيهان جامع شرايط و در صدر آن‌ها ولىّ فقيه كه شبيه ترين مردم به امام معصوم(عليه السلام) هستند، حجّت‌هاى امام زمان ارواحنا فداه بر ما شمرده مى‌شوند.^[١]

خداوند رحمان، پس از هزار و اَندى سال، به ما شيعيان ايران توفيق داد تا در لواىِ رهبرى مردى از تبار اهل بيت(عليهم السلام) اين فكرِ مرتكز در اذهان عموم شيعيان را عينيت بخشيم و حكومتى اسلامى را به نيابت از امام عصر ارواحنا فداه بنيان گذاريم. بندگانى خالص و از جان گذشته، آن رهبرِ الاهى را يارى كردند و با نثار جان و تمام هستىِ خويش، زمينه‌اى را فراهم آوردند تا پس از قرن‌هاى متمادى، اين اصلِ اصيلِ شيعى تحقّق يابد.

خداوند رحيم، چه نعمت بزرگى را به شيعيان ايران عطا كرده است! من خود را حتّى از شمارش بركاتِ انقلاب اسلامى ايران ناتوان مى‌دانم! ما اين نعمت بزرگ را خيلى دست كم گرفته، و از بركات بى شمار آن غافل مانده ايم! يكى از هزاران هزار بركاتِ انقلاب، رواج قرآن در جامعه است. اكنون در ايران اسلامى، صدها و هزاران نونهال، حافظ كل يا حافظ چندين جزء قرآنند. بسيارى از نونهالان خواندن و نوشتن نمى دانند؛ امّا معانى آيات قرآن را مى‌دانند و كلمه به كلمه به معانى آن اشاره مى‌كنند. اين وضعيت افتخارآميز را با زمانى مقايسه كنيد كه در كلّ كشورمان، جز تعداد معدودى قارى كه بتوانند قرآن را با لحنِ عربى صحيح بخوانند، وجود نداشت. امروز به لطف خدا و در پرتو حكومت اسلامى، در هر شهر و ديارى ده‌ها حافظ قرآن داريم.

حكومت اسلامىِ ما با اين همه بركت و نعمت، فقط تابشِ پرتوى از نورِ ولايت تشريعىِ وجود مقدّس حجّت بن الحسن العسكرى(عليه السلام) است. حال اگر اين خورشيد درخشان طلوع كند و به طور كامل بر پهنه گيتى بتابد، چه بهشتى بر روى زمين ايجاد

[١] امام زمان(عليه السلام) در توفيعى مى‌فرمايد: «وَ امّا الحَوَادِثُ الوَاقِعةُ فَارجِعُوا فيِها الى رُواةِ حديثِنا فَإنَّهُم حُجَّتى عَلَيكُم و اَنا حُجَّةُ اللّهِ عَلَيهِم». (علاّمه مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٣، ص ١٨١، باب ٣١، ح ١٠)