گفته هاى روحانيون مى‌گويند درس خوانده اند، دانشگاه رفته اند، در دانشگاه هاى لندن درس خوانده اند، لابد چيزى مى‌فهمند كه اين مطالب را مى‌گويند، و شايد بهتر از آخوندها مى‌فهمند.

دين ما به اين صورت آرام آرام رنگ مى‌بازد، ناگهان انسان نگاه مى‌كند، و مى‌بيند ديگر از دين چيزى باقى نمانده است. كسى كه بيدار و نسبت به مسائل حساس، و داراى شامه قوى است، وقتى دشمن از دور مى‌آيد مى‌فهمد دشمن براى چه كارى مى‌آيد. حركات دشمن را مى‌تواند ارزيابى كند، مى‌تواند حدس بزند كه دشمن چه چيزى را هدف قرار داده است، و الان مشغول چه كارى است. اما ديگران كه از دسيسه هاى دشمن غافل هستند، هر اندازه هم كه به آن ها بگويند، باور نمى‌كنند. به هر حال اين هم نوعى نهى از منكر است. خطرهايى كه متوجه جامعه اسلامى است، نه از طرف يك نفر است، و نه دفع آن با يك نفر ميسر است. اين منكرها داراى طرح هاى پيچيده اى است، و خطرهاى بزرگى را متوجه جامعه مى‌كند، و مبارزه و مقابله با آن ها به برنامه ريزى احتياج دارد، بايد متخصصان شيوه برخورد با آن ها را طراحى كنند، ديگران هم به ايشان حسن ظن داشته باشند، و از فريادهاى فريادگران با حسن نيت استقبال كرده و آن ها را بپذيرند. در غير اين صورت دود آن به چشم خود انسان مى‌رود. فردا فرزندان همين جامعه بى ايمان مى‌شوند، زمانى كه بچه ها بى ايمان شدند آثار بد اخلاقى بر آن مترتب مى‌شود، در آينده مبتلا به مواد مخدر و ايدز مى‌شوند، جنايتكار مى‌شوند، باند قاچاق تشكيل مى‌دهند. انحطاط فرهنگى اين نتايج را به بار خواهد آورد. «لَهُمْ عَذابٌ فى الْحَيوةِ الدُّنْيا وَ لَعَذابُ الاْخِرَةِ أَشَقٌّ»١ اين عذاب دنيوى آن ها است، متلاشى شدن خانواده ها، اختلاف دائمى زن و شوهرها، بد تربيت شدن بچه ها، عادات زشت، اعتياد به مواد مخدر و هزاران درد بى درمان ديگر كه گفتنى نيست.

اگر ايمان رفت، به دنبال آن اين مشكلات خواهد آمد. اگر مى‌خواهيد جامعه به اين سرانجام منتهى نشود، بايد از اول جلو آن را بگيريد، نسبت به مسائل فرهنگى حساس باشيد. نگوييد همه چيز در سايه اقتصاد حل مى‌شود، بعضى از اين دردها از اقتصاد برمى‌خيزد. بسيارى از مفاسد اجتماعى به وسيله پولدارها اجرا مى‌شود. كسانى كه حرص مال اندوزى پيدا مى‌كنند، و بيش از حد نياز خود، ثروت دارند، اما باز مى‌خواهند ثروت بيش ترى بيندوزند؛ آن ها دست به اين حركات مى‌زنند. همه اين مفاسد از فقر نيست، كسانى كه فكر مى‌كنند

[١] رعد، ٣٤.