اين تحريف هاى معنوى، مسخ شخصيت ها، تهمت و افتراها درباره هر گونه حجت الهى وجود دارد. روشن ترين حجت ها قرآن است و اين ابهام ها در آن هم وجود دارد. بالاترين انبيا و راهنمايان انسان ها، پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) و پس از ايشان اميرالمؤمنين(عليه السلام) بود. اين ابهام ها درباره هر دو بزرگوار وجود داشت. مى‌دانيد بعد از آن كه بيست و پنج سال از وفات پيامبر(صلى الله عليه وآله)گذشته بود، اولين كسانى كه با اميرالمؤمنين(عليه السلام) بيعت كردند، همان اصحاب نزديك و بعضى از اقوام و خويشان اميرالمؤمنين(عليه السلام) بودند، مثل زبير كه پسر عمه پيغمبر(صلى الله عليه وآله) و على(عليه السلام) بود. اين ها از اولين كسانى بودند كه با على(عليه السلام) بيعت كردند و بعد از چند روز گفتند على(عليه السلام) قاتل عثمان است. به بهانه خونخواهى عثمان، با على(عليه السلام) جنگ كردند. بسيارى از مردم را به اشتباه انداختند كه عثمان به دست على(عليه السلام) كشته شده است، پس بايد با او جنگيد. همان كسانى كه با او بيعت كرده بودند، ابتدا جنگ جمل و بعد هم ساير جنگ ها را به راه انداختند.

امروز وقتى مى‌خواهيم با برادران اهل تسنن درباره اسلام، يا درباره شخصيت پيامبر(صلى الله عليه وآله) و رفتار و گفتار ايشان صحبت كنيم، ابهام وجود دارد. مثال ساده اى بزنم تا ببينيد چه قدر ابهام مى‌تواند وجود داشته باشد. پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) در طول بيست و سه سال رسالت الهى خود، با مردم محشور بود، مردمى‌ترين پيغمبر و مردمى‌ترين رهبر بود. هميشه در ميان اصحاب خود به گونه اى بود كه وقتى كسى وارد مسجد مى‌شد معلوم نمى‌شد كدام پيغمبر(صلى الله عليه وآله) است. تا به اين اندازه مردمى و به قول معروف خاكى بود. هميشه رفتار و كردارش جلوى چشم مردم بود. آيا مردم در طول بيست و سه سال نمى‌ديدند پيامبر(صلى الله عليه وآله) چگونه وضو مى‌گيرد؟ آيا اين مسأله اى بود كه براى مردم مخفى بماند؟ دست كم ده سال مردم مكه و مدينه ديده بودند كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) چگونه وضو مى‌گيرد، بسيارى از اوقات آب وضوى پيغمبر(صلى الله عليه وآله) را براى تبرك مى‌بردند. اما بعد از چندى اين مسأله مطرح شد كه هنگام وضو گرفتن آب را چگونه بايد بريزيم؟ مگر مردم وضو گرفتن پيامبر(صلى الله عليه وآله) را نديده بودند؟ اين كه يك امر سرّى نبود، ساده تر از اين امر ديگر چيست؟ كسانى مى‌خواستند به رفتار پيامبر(صلى الله عليه وآله) اقتدا كنند و به ايشان تأسى داشته باشند، اما عواملى در كار بود كه مى‌خواست ابهام ايجاد كند و در رأس اين عوامل، شيطان بود. شياطين انس هم كمك مى‌كردند.