مواجه هستم، يعنى بنى اميه، ملازم اطاعت شيطان شدند «و تولوا عن طاعة الله» عهد خدا اين بود كه «أن لا تعبدوا الشيطان انه لكم عدو مبين» اين عهد را بر عكس كردند، اطاعت شيطان مى‌كنند، اما خدا را اطاعت نمى‌كنند. «و اظهروا الفساد» مورد شاهد من اين عبارت است. اين ها فساد را ظاهر كردند، فساد را در جامعه پديد آوردند، چه كار كردند؟ در عطف تفسير عبارت قبل مى‌فرمايد: «و عطّلوا الحدود» حدود الهى را تعطيل كردند، در موردى كه بايد دست دزد را ببرند، نمى‌برند، جايى كه بايد زانى و زانيه را تازيانه بزنند، نمى‌زنند و آن جا كه بايد ساير احكام الهى را اجرا كنند، نمى‌كنند. اين ها فساد است، در فرهنگ حسين(عليه السلام) اين ها فساد است. «و استأثروا بالفىء» بيت المال را به خود و دار و دسته خود اختصاص دادند، بيت المالى كه بايد صرف همه مسلمانان بشود، امكاناتى كه بايد به طور يكسان در اختيار همه قرار بگيرد، در اختيار دار و دسته خود قرار مى‌دهند، «و أحلوا حرام الله» آن چه را خدا حرام كرده مى‌گويند نه، مقدار كم آن عيب ندارد! يا الآن اشكال ندارد! اسلام سيّال است! فقه پويا مى‌خواهيم! ديروز حرام بود، امروز حلال است! كارى كرده اند كه حتى بچه هاى متدين مى‌پرسند چه وقت رقصيدن حلال مى‌شود؟ آيا هنوز حلال نشده است؟ چه زمانى دوست پسر گرفتن و دوست دختر گرفتن جايز مى‌شود، هنوز آقايان اجازه نداده اند؟ مى‌گويم اين مسايل حلال شدنى نيست، چيزى كه خدا حرام كرده حرام است. مى‌گويند نه، خيلى چيزها هست كه حرام بوده است حالا حلال شده است! چه وقت اين ها حلال مى‌شود؟ صادقانه سؤال مى‌كنند! فقه پويا را به اين شكل تعريف مى‌كنند، يعنى احكام خدا روزى تغيير مى‌كند، چه كسى تغيير بدهد؟ قدرت حاكم! بعد امام(عليه السلام) مى‌فرمايد حال كه اين گونه شده است.

مگر رسول الله(صلى الله عليه وآله) نفرمود كسى كه اين رفتارها را تغيير ندهد با آن ها در جهنم همنشين خواهد بود در چنين زمانى چه كسى از من سزاوارتر است كه عليه اين ها قيام كند، تا اين مطالب را تغيير دهد؟ «و انى أحق بهذا الامر» من سزاوارترين كسى هستم كه بايد اين ها را تغيير بدهد. پس، حركت من براى اصلاح اين موارد است.

آن جا كه گفتم «خرجت لطلب الاصلاح فى أمة جدى»١ يعنى اين مطالب. مصداق «اصلاح» اين موارد است؛ بايد حدود الهى برگردد، بايد بيت المال مسلمين به طور يكسان در اختيار همه قرار بگيرد، بايد مردم به طور يكسان از تسهيلات اقتصادى، ادارى، قانونى استفاده كنند،

[١] بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٢٩، باب ٣٧، روايت ٢.