قرآن در آینه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٣ - ابراهيم؛ الگوى تسليم و بندگى در قرآن كريم

پروردگار از زبان ابراهيم چنين بيان و ترسيم مى‌‌كند: اِنّى وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذى فَطَرَ السَّمواتِ وَالاْرْضَ حَنيفاً وَ ما اَنَا مِنَ الْمُشْرِكين[١]؛ من با ايمانى خالص، روى به خدايى آورده‌‌ام كه آفريننده آسمان‌‌ها و زمين است و من هرگز با عقيده جاهلانه مشركان موافق نخواهم بود.

ما بايد در مقابل خدا و قرآن، اعتقادى همانند اعتقاد و ايمان ابراهيم(عليه السلام) داشته باشيم، در آن صورت است كه دومين شرط اساسى بهره‌‌مندى از قرآن كريم، يعنى هدايت جامعه بر مبناى راهنمايى‌‌هاى قرآن تحقق پيدا مى‌‌كند.

بنابراين وجود قرآن، بدون ايمان راسخ و اعتقاد قلبى هرگز انسان و جامعه را سعادتمند نمى‌‌كند البته روشن است كه علاوه بر ايمان و اعتقاد، آنچه به برنامه هدايت قرآن عينيت مى‌‌بخشد تحقق شرط سوم يعنى عمل طبق دستورات قرآن و عينيت بخشيدن به دستورات حيات‌‌بخش آن در متن زندگى فردى و اجتماعى است.