مى‌‌گويند كه با حقيقت دين و قرآن كريم سازگار نيست و مردم را در جهت خلاف قرآن و ارزش‌‌هاى دينى سوق مى‌‌دهد. البته بديهى است كه اين افراد برآنند تا به نحوى عمل كنند كه مردم از اهداف شيطانى آنها مطلع نگردند؛ زيرا مى‌‌دانند در آن صورت از آنها تبعيت نخواهند كرد.

بنابراين حضرت على(عليه السلام) ريشه همه فتنه‌‌ها و بدعت‌‌هايى كه در دين گذاشته مى‌‌شود فقدان روحيه تسليم و بندگى و وجود روحيه هواپرستى مى‌‌دانند و مردم و به خصوص خواص جامعه را، از تبعيت هوا و هوس برحذر مى‌‌دارند و از اين‌‌كه مصداق آيه اَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ اِلهَهُ هَواه[١] قرار گيرند هشدار مى‌‌دهد.

البته شايد كسانى كه امروز در نقش كارآمدترين نيروها و عوامل شيطان در تحريف معارف دينى انجام وظيفه مى‌‌كنند در ابتدا چنين تصميمى نداشته‌‌اند. چه بسيار بودند انسان‌‌هايى كه در آغاز جزء مسلمانان راستين و در شمار مبلغان راستين قرآن و معارف دين به شمار مى‌‌رفتند، ولى در نيمه راه تغيير جهت دادند و به صف مخالفان اسلام پيوستند و از ولايت خدا خارج شدند و ولايت و سرپرستى شيطان را پذيرفتند. همچنان كه فراوان‌‌اند انسان‌‌هايى كه بعد از سال‌‌ها ضلالت و گمراهى و گمراه كردن ديگران، توبه كرده، به دامن اسلام بازگشتند و بقيه عمر خويش را صرف جبران گذشته نامطلوب خود كردند.

در هر حال، اين تغيير موضع‌‌ها و جابه‌‌جايى انسان‌‌ها در طول زندگى، امرى است كه در صحنه حيات انسان‌‌ها فراوان اتفاق افتاده است؛ لكن آنچه توجه به آن ضرورى است اين است كه از نظر قرآن هيچ گناهى خطرناك‌‌تر و بزرگ‌‌تر از فتنه در دين نيست. بزرگ‌‌ترين گناه آن است كه كسانى بعد از آن‌‌كه حق را شناختند و با احكام و معارف دين آشنا شدند، در صدد برآيند تا مردم را از آشنايى و عمل به آن باز دارند.

در هر صورت، آنچه در پايان توجه همگان را بدان جلب مى‌‌كنيم و از خداى متعال مى‌‌خواهيم ما را بدان موفق بدارد اين سخن گران‌‌قدر حضرت على(عليه السلام) است كه

[١] فرقان، ٤٣.