گزيده شهاب الأخبار - القضاعي، أبو عبد الله - الصفحة ٢١

باب آ ـ الف

١.آفَةُ السَّماحَةِ المَنُّ ؛ [١]

.آفت بخشش ، منّت گذارى است .

٢.آفَةُ العِبادَةِ الفَترَةُ ؛ [٢]

.آفت عبادت ، سستى است .

٣.آفَةُ العِلمِ النِّسيانُ ؛ [٣]

.آفت دانش ، فراموشى است .

٤.اِتَّقوا فِراسَةَ المُؤمِنِ فَإِنَّهُ يَنظُرُ بِنُورِ اللّه ِ ؛ [٤]

.از هوشيارى مؤمن پروا كنيد ، كه مؤمن با نور خدا نظر مى كند . [٥]

---

[١] معدن الجواهر ، ص ٥٩ .[٢] المحاسن ، ج ١ ، ص ١٧ .[٣] الخصال ، ص ٤١٦ .[٤] بصائر الدرجات ، ص ٣٧٥ .[٥] فراست ، يعنى شناخت باطن امرى با نگريستن به ظاهر آن و مراد از فراست مؤمن ، شناخت هايى است كه با الهامات رحمانى به او افاضه مى شود . بر اساس برخى احاديث ، دريافت ، داراى مراتبى است كه هر مؤمنى از آن برخوردار است . در برخى احاديث نيز آمده است نورى كه مؤمن با آن نظر مى كند ، همان نورى است كه از آن آفريده شده است . مراد از «پروا داشتن» ، شايد اين باشد كه معرفت مؤمن ، معرفتى ربّانى و حكايتگر حقيقتِ امور است كه نبايد بى اهمّيت از كنار آن گذشت .