تاريخ زندگانى امام حسين(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٢٣

ج- جود و بخشش‌ امام حسين (ع) همچون پدرش كانون جود و سخاوت و پناهگاه محرومان بود.
روزى امام (ع) به عيادت «اسامَةِبْنِ زَيْد» رفت. ديد وى پيوسته اظهار اندوه مى‌كند.
امام (ع) علت اندوهش را پرسيد.
- مبلغ شصت هزار درهم بدهكارم.
- پرداخت آن به عهده من.
- مى‌ترسم اجلم فرا رسد و هنوز دينم ادا نشده باشد.
- پيش از مرگت پرداخت خواهم كرد.
سپس دستور داد بدهكاريش را ادا نمايند. «١» مردى باديه نشين به حضور امام (ع) رسيد و عرض كرد:
«اى فرزند رسول خدا! ديه كاملى بر عهده دارم و از پرداخت آن ناتوانم. با خود گفتم از بخشنده‌ترين مردم تقاضاى كمك كنم. و كسى را بخشنده‌تر از خاندان پيامبر (ص) نديدم.» امام (ع) از او سه سؤال كرد و فرمود:
«با پاسخ دادن هر سؤال يك سوّم خواسته‌ات برآورده خواهد شد.» مرد بيابان نشين، به پرسشهاى آن بزرگوار پاسخ داد. امام (ع) كيسه‌اى حاوى هزار دينار- به ضميمه انگشتر خويش كه نگين آن دويست درهم ارزش داشت- به وى بخشيد و فرمود: «با اين پول دينت را بپرداز و با پول انگشتر، هزينه زندگى‌ات را فراهم ساز.» اعرابى در حالى كه با خرسندى از خدمت امام (ع) باز مى‌گشت اين آيه را بر لب داشت: «اللَّهُ اعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهْ.». خدا داناتراست كه رسالت خود را كجا قرار دهد. «٢» د- عطوفت و مهربانى‌ پيشواى سوّم (ع) ازعطوفت و مهربانى خاصّى نسبت به انسانها برخوردار بود. حتى‌