تاريخ زندگانى امام حسين(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٢١

«براى آنكه نسل رسول خدا (ص) با مرگ حسن و حسين ( (ع)) منقطع نگردد.» «١» هنگامى كه اميرمؤمنان (ع) به دست «ابْنِ مُلْجَم» ضربت خورد، امام حسين (ع) جزو چهار فرمانده سپاه چهل هزار نفرى آن حضرت بود كه در «نُخَيْلَه» اجتماع كرده بودند و نيروهاى خود را براى رفتن به شام و جنگ با معاويه آماده مى‌كردند. «٢» همگام با برادر امام حسين (ع) در دوران امامت برادرش امام‌حسن مجتبى (ع) در تمام حوادث و جريانات، همگام و همراه او بود و كوچك‌ترين اختلافى با برادرش نداشت. سخنان آن حضرت در مقاطع مختلف و شواهد تاريخى مؤيّد اين واقعيّت است. بنابراين، گفتار برخى از مورّخان كه امام حسين (ع) را مخالف با برادرش و معترض به سياست او قلمداد كرده‌اند، عارى از حقيقت، و كذب محض است.
رفتار و اخلاق امام (ع)
امام حسين (ع) مظهر صفات پسنديده و كمالات نفسانى، و در همه جهات اخلاقى، نمونه كامل رسول‌الله (ص) بود. اينك شمّه‌اى از رفتار و مكارم اخلاقى آن حضرت:
الف- عبادت و ارتباط با خدا با آنكه ائمّه (ص)، معصوم و مصون از هرگونه لغزش و خطا بودند، امّا بيش از همه از خدا خوف داشتند وبه عبادت و خضوع و خشوع در پيشگاه حضرت حق مى‌پرداختند.
پيشواى سوّم (ع) آن چنان از نعمتهاى دنيا ولذّتهاى مادّى دل كنده و غرق در عبادت و نيايش پروردگار شده‌بودكه‌وقتى به‌امام «زين‌العابدين (ع)» گفته شد: فرزندان پدرت چه اندكند؟ فرمود:
«من در شگفتم كه او چگونه صاحب فرزند شد، و حال آنكه در شبانه روز هزار ركعت نماز مى‌خواند. (كسى كه وقت او چنين پر بود) كجا فرصت آن داشت كه به زنان بپردازد؟» «٣»