گفتم گفت
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
گفتم گفت - محدثى، جواد - الصفحة ٥٤
مطلوبترى خواهيم رسيد.
گفت: سخن پايانى را تو مىگويى يا من بگويم؟
گفتم: خوشتر آن است كه از تو بشنوم.
گفت: بكوشيم كه در نوروز، روزى نو داشته باشيم؛ هماهنگ با طبيعت گام برداريم و ما هم نو شويم؛ با خود و خدا آشتى كنيم؛ عمر را تاراج ندهيم؛ به باختن و خسارت تن ندهيم و سرانجام، «بهارى» شويم.
- من چه داشتم كه بگويم؟ اين شعر از خاطرم گذشت:
|
روزى كه در آن نكردهاى كار |
آن روز ز عمر خويش مشمار |
|