معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٢٣
طنز
هاشمی سید ناصر
قورباغهات را زير دندانهايت له کن
بحث آموزش، هيچوقت از روانشناسي جدا نبوده، شايد تنها مقولهاي که روانشناسان وارد آن نشدهاند... گلاب به رويتان... رويم نميشود بگويم.
پس ملاحظه فرموديد که روانشناسي چهقدر مهم است و در جايجاي زندگي نفوذ کرده؟ سعي کنيد آموزش هر چيزي و هر کاري را با روانشناسي ياد بگيريد. ما براي بهتر شدن کارها، بالا بردن اعتماد به نفس شما و موفقيتتان اينجا هستيم. از تجربهي ما استفاده کنيد؛ شعار ما تجربهي ما.
روانشناسان: مجرّبان باعرزش
* بخش اول: چگونه يک مربي ميتواند يک بازي فوتبال را ببرد؟
١- بهترين کار، تمرين مداوم با بازيکنان و ياد دادن تکنيک و تاکتيک به آنهاست و شناختن دقيق حريف؛ ولي چون اين روش بسيار سنتي و وقتگير است کمي مشکل است و افراد کمي به سراغ آن ميروند.
٢- در اين مرحله, بايد با داورها يا کلاً کميتهي داوري ارتباط قوي ايجاد کنيد، يا از رئيس کميتهي داوران دختر بگيريد، يا دختر بدهيد. خلاصه بايد اين ارتباط آنقدر قوي باشد که ارزش سوت زدن به نفع شما را داشته باشد. اين روش بسيار خوب و مطمئن است و بسيار توصيه ميشود.
٣- ميتوانيد از جادو جنبل و فال و رمّالي استفاده کنيد. البته با آزمايشهايي که ما انجام داديم، خيلي هم نتيجه نگرفتيم؛ ولي شايد شما بگيريد! کلاً اين روشِ قابل اطميناني نيست و توصيه نميشود.
٤- ميتوانيد از تهديد مربي تيم حريف، گروگان گرفتن دروازهبان، رشوه به بازيکنان مقابل، خلاصه از هر عمل انساني شرافتمندانه که شما را به هدفتان برساند، استفاده کنيد؛ ولي اين روش کمي خطرناک است و خيلي توصيه نميشود.
٥- اگر از هيچکدام از روشهاي بالا استفاده نکرديد و تيمتان باخت، سريعاً برويد و استعفا بدهيد. آن کسي که نتواند هيچکدام از روشهاي بالا را به کار ببرد، همان بهتر که برود غازچران بشود.
* بخش دوم: چگونه يک تماشاگر دوآتشه، ميتواند تيمش را تشويق کند؟
١- راحتترين و بيخطرترين راه، نشستن در خانه و تماشا کردن بازي از تلويزيون و تشويق از راه دور است. اين روش بسيار توصيه ميشود.
٢- اگر دلتان طاقت نياورد و خواستيد به ورزشگاه برويد، بايد حتماً مجهز و آماده برويد؛ ابتدا يک شبانهروز نبايد چيزي بخوريد يا بنوشيد؛ چون رفتن به دستشويي از بين صدهزار نفر تقريباً محال است. حالا وقت آن است که وسايل مورد نيازتان را برداريد: پنج عدد نارنجک دستي، دو عدد ککتل مولوتوف، ديناميت دستي، پنجه بکس، لانچيکو و... کلاً هر نوع ادوات زرهي گرم و سرد که داشتيد، بايد برداريد.
٣- به ورزشگاه ميرويد، مثل بچهي آدم تيمتان را تشويق ميکنيد و با همه با مهرباني رفتار ميکنيد. (اين روش براي زماني است که تيمتان پيروز ميدان است!)
٤- اگر تيمتان اولين گل را دريافت کرد، آدميت را کنار بگذاريد و نارنجک دستيتان را بيرون بياوريد. سعي کنيد دقيق نشانهگيري کنيد. اول بوقچيهاي حريف را از کار بيندازيد.
٥- اگر خداي نکرده داور به نفع گرفت، ميتوانيد با ککتل مولوتوف از خجالتش دربياييد؛ البته ميتوان از راه گفتمان و ماشين خاور و اگزوز آن با داور کنار آمد.
٦- اگر تيمتان باخت و نتوانستيد خود را کنترل کنيد، سلاحهاي سرد خود را بيرون بياوريد و برويد سراغ کساني که باعث باخت تيمتان شدهاند؛ خصوصاً، مسئولين را از قلم نيندازيد. در اين نبرد تن به تن نبايد شما بازنده شويد. سر راهتان کمي هم صندلي بشکنيد و شيشهي اتوبوس پايين بياوريد. مال پدرتان که نيست، به درک!
* بخش سوم: چگونه يک معلم ميتواند عصبانيت خود را کنترل کند؟
١- مطمئناً، سر و کله زدن با سي نفر بچهي شلوغ، واقعاً کار مشکلي است که حتي خود پدر و مادرها هم از آن فرارياند؛ پس معلم بايد با صبر و متانت با آنها برخورد کند، و با گفتن جملاتي مثل: «بچههاي عزيزم! آرام باشيد؛ نوگلان نوشکفته! مهربان باشيد؛ گچ پرت نکنيد؛ بيشعور با توأم! چرا درس نخواندي گوساله؟ و...» بچهها را آرام کنيد.