ستارگان (موجب) امان زمينيان از غرق شدن هستند و خانوادهء من موجب امان امتم از تفرقه مى‌باشند پس هرگاه گروهى با آنان مخالفت نمايند آن گروه در شمار پيروان اهريمن در مى‌آيند [١] .

-حديث سى و ششم‌

: حاكم از انس‌ [٢] نقل كرده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود:

پروردگارم به من وعده فرمود هرآن‌كس از خاندانم را كه به وحدانيت خدا و پيامبرى من اقرار داشته باشد عذاب ننمايد [٣] .

-حديث سى و هفتم‌

: ابن جرير طبرى‌ [٤] در تفسير آيهء (و همانا بزودى پروردگارت به تو «چندان» عطا نمايد كه خشنود گردى) [٥] از ابن عباس نقل نموده است كه گفت: از جمله موارد موجب خشنودى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آن است كه هيچ‌يك از اهل بيتش دوزخى نگردد [٦] .

[١] -حديث مذكور را حاكم در مستدرك الصحيحين ج ٣ ص ١٤٩ نقل نموده سپس افزوده است كه با وجود صحيح بودن اسناد حديث، بخارى و مسلم آن را در كتابهاى خويش نقل ننموده‌اند. برخى از ديگر مصادر اين حديث شامل كنز العمال ج ٦ ص ٢١٧، منتخب كنز العمال ج ٥ ص ٩٤ جمع الجوامع ج ١ ص ٤٥١ و الصواعق المحرقة ص ١٤٠ مى‌باشند.

[٢] -ابو حمزة انس بن مالك بن نصر انصارى ١٠ سال قبل از هجرت متولد گرديد، مدتى خدمتكار پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بود و پس از رحلت آن حضرت به دمشق و سپس بصره مهاجرت نمود. در سال ٩٣ هـ ق. درگذشت.

زندگينامهء وى در اسد الغابة ج ١ ص ١٢٧ و تذكرة الحفاظ ج ١ ص ٤٥-٤٤ مندرج است.

[٣] -حديث مذكور را حاكم در مستدرك الصحيحين ج ٣ ص ١٥٠ به اسناد صحيح نقل نموده است. متقى هندى نيز آن را در كنز العمال ج ٦ ص ٢١٦ و منتخب كنز العمال ج ٩ ص ٩٢ آورده است. اين حديث در ص ١٤٠ الصواعق المحرقة نيز نقل گرديده است.

[٤] -ابو جعفر محمد بن جرير بن يزيد بن كثير طبرى در سال ٢١٤ هـ ق. در آمل متولد گرديد و در شامگاه روز ٢٨ شوال سال ٣١٠ هـ ق. درگذشت. وى يكى از بزرگترين دانشمندان مسلمان و صاحب تأليفات ارزنده‌اى از قبيل جامع البيان فى تفسير القرآن و تاريخ الامم و الملوك مى‌باشد. زندگينامهء وى در تذكرة الحفاظ ج ٢ ص ٧١٦-٧١٠ و الانساب ج ٩ ص ٤١ مندرج است.

[٥] -آيهء ٥ سورهء ضحى‌

[٦] -حديث مذكور در فضائل الخمسة ج ٢ ص ٦٥ به نقل از فيض القدير ج ٤ ص ٧٧ آمده است. ابن حجر نيز آن را در الصواعق المحرقة ص ٩٥ نقل كرده است. ديگر مصادر اين حديث شامل كنز العمال ج ٦ ص ٢١٥، الصواعق المحرقة ص ١١١، تفسير طبرى ج ٣٠ ص ٢٣٢، ذخائر العقبى ص ١٩، الدر المنثور ج ٦ ص ٣٦١ مى‌باشند.