كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هيچ‌كس ما را دشمن نمى‌دارد و به ما حسادت نمى‌ورزد مگر آنكه در روز رستاخيز با تازيانه‌هاى آتشين از كناره حوض رانده مى‌شود [١] .

-حديث شانزدهم‌

: ابن عدى و بيهقى‌ [٢] (در شعب الايمان) از على عليه السّلام نقل كرده‌اند كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هرآن‌كس كه حق‌شناس عترت من و انصار نباشد منافق و يا حرامزاده است و يا آنكه (وجود وى) در هنگام ناپاكى تكوين يافته است يعنى مادرش در دوران ناپاكى (قاعدگى) بار وى را برداشته است‌ [٣] .

-حديث هفدهم‌

: طبرانى در المعجم الاوسط از ابن عمر [٤] نقل كرده است كه آخرين

[١] -حديث مذكور را طبرانى در المعجم الكبير ج ١ ص ١٤٢، هيثمى در مجمع الزوائد ج ٩ ص ١٧٢، متقى هندى در كنز العمال ج ٦ ص ٢١٨ و منتخب كنز العمال ج ٥ ص ٩٤، سيوطى در الدر المنثور ج ٦ ص ٧ نقل نموده‌اند. طبرانى در هنگام نقل اين حديث قضيه‌اى را به شرح ذيل آورده است: ابو مسلم عبد الله بن عمرو واقفى كشى به وسائطى از معاوية بن خديج نقل نموده است كه گفت: يزيد بن معاويه مرا (معاوية بن خديج را) به خواستگارى دختر يا خواهر امام مجتبى عليه السّلام فرستاد. هنگامى كه اين قضيه را به عرض آن حضرت رساندم فرمود: انا قوم لا نزوج نساءنا حتى نستأمرهن فأتها. يعنى ما مردمى هستيم كه دخترانمان را به ازدواج كسى در نمى‌آوريم مگر بعد از مشورت با آنها پس تو نيز نزد وى برو (مطلب خود را با او در ميان بگذار) . معاوية بن خديج گويد پس از شنيدن سخن امام عليه السّلام به خدمت آن خانم رفته قضيهء خواستگارى يزيد را با او در ميان نهادم فرمود: به خدا سوگند هرگز بدين كار تن در نمى‌دهم زيرا در صورت وقوع اين امر رفيق تو (يزيد) به فرعون خواهد ماند كه پسران بنى اسرائيل را كشته دختران ايشان را به اسارت مى‌گرفت. هنگامى كه دوباره به خدمت امام حسن عليه السّلام رسيدم بدو عرض كردم: مرا به نزد دختر هوشمند و سخنورى فرستادى كه فرزند امير المؤمنين (يزيد) را فرعون مى‌خواند. در اين هنگام امام عليه السّلام فرمود: يا معاوية اياك و بغضنا فإن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قال: لا يبغضنا و لا يحسدنا احدا الا ذيد يوم القيامة بسياط من النار. يعنى: اى معاويه از بغض ما به پرهيز زيرا پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هيچ‌كس با ما دشمنى نكرده و به ما حسد نمى‌ورزد مگر آنكه روز قيامت تازيانه‌هاى آتشين رانده مى‌شود. مطلب مذكور در المعجم الكبير (نسخه خطى كتابخانه ظاهرية دمشق) ج ١ ص ١٣٢ مندرج است.

[٢] -ابو بكر احمد بن حسين بن على بن موسى خسروجردى بيهقى در سال ٣٨٤ هـ ق. متولد شد و در سال ٤٥٨ هـ ق. درگذشت از جمله تأليفات وى كتابهاى السنن، الآثار، شعب الايمان و دلائل النبوة مى‌باشند.

زندگينامهء او در تذكرة الحفاظ ج ٣ ص ١١٣٥-١١٣٢ و الاعلام ج ١ ص ١١٣ مندرج است.

[٣] -حديث مذكور را متقى هندى در كنز العمال ج ٦ ص ٢١٨ و منتخب كنز العمال ج ٥ ص ٩٤ و ابن صباغ مالكى در الفصول المهمة ص ٢٧ و ابن حجر در الصواعق المحرقة ص ٢٣١ نقل نموده‌اند.

[٤] -ابو عبد الرحمن عبد الله بن عمر بن الخطاب ١٠ سال قبل از هجرت در مكه متولد گرديد و در سال ٧٣ هـ ق. در مكه درگذشت. صاحبان صحاح ست اهل سنت ٢٦٣٠ حديث از وى را در كتب خويش نقل نموده‌اند.

زندگينامه وى در الاصابة ج ٤ ص ١٠٩-١٠٧ و نيز تذكرة الحفاظ ج ١ ص ٤٠-٣٧ مندرج است.