: ترمذى، حاكم و بيهقى در شعب الايمان به سند مرفوع از عائشة [١] نقل نموده‌اند كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: شش كسند كه من آنها را لعنت نموده‌ام و خداوند هم آنها را لعنت كرده است و دعاى هر پيامبرى مستجاب است: كسى كه بر كتاب خدا (چيزى) بيافزايد، آن‌كس كه قدر إلهى را تكذيب كند، شخصى كه به زور بر ديگران چيرگى يافته افراد لايق ذلت را عزيز و افراد شايسته عزت را ذليل نمايد، فردى كه حرم إلهى را پاس ندارد، آن‌كس كه نسبت به عترت من كارهايى را كه خداوند ناروا داشته است روا دارد و هركس كه سنت مرا رها نمايد [٢] .

-حديث پنجاه و هشتم‌

: دارقطنى‌ [٣] در كتاب الافراد و خطيب در كتاب المتفق از على نقل عليه السّلام كرده‌اند كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: شش نفرند كه خداوند آنها را لعنت نموده است و من هم آنها را لعنت كرده‌ام و دعاى هر پيامبرى مستجاب است: افزايندهء (چيزى) به كتاب خدا، تكذيب‌كنندهء قدر إلهى، رهاكنندهء سنت من و روى‌آورنده به بدعت، روا دارندهء آنچه را كه خداوند حرام نموده است به عترت من، زورگويى كه بر امت من سلطه يافته افراد سزاوار ذلت مرا عزيز و افراد شايسته عزت را ذليل مى‌نمايد، و آن‌كس

قهيثمى پس از نقل آن گفته است: احمد اين حديث را به اسناد جيّد (خوب) روايت نموده است. متقى هندى نيز آن را در كنز العمال ج ١ ص ٤٤ نقل كرده است. ابن حجر مكى پس از نقل اين حديث در ص ١٣٦ كتاب الصواعق المحرقة گفته است كه اين حديث از بيست و چند صحابى نقل گرديده است.

[١] -أمّ المؤمنين عائشة بنت ابى بكر بن ابى قحافة در سال ده قبل از هجرت به دنيا آمد و پس از جنگ بدر به ازدواج پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در آمد وى در سال ٣٥ هـ ق. به دستيارى طلحه و زبير بر ضد امام على عليه السّلام قيام نمود و يكى از عوامل رهبرى جنگ (جمل) به شمار مى‌آيد. از أمّ المؤمنين عائشة در حدود ٢٢١٠ روايت نقل گرديده است. وى در سال ٧٥ هـ ق. در سن ٥٥ سالگى درگذشت و ابو هريره بر جسد وى نماز گزارد. زندگينامهء عائشة در الاصابة ج ٨ ص ١٤١-١٢٩ و تذكرة الحفاظ ج ١ ص ٢٩-٢٧ مندرج است.

[٢] -حاكم پس از نقل اين حديث در المستدرك ج ١ ص ٣٦ گفته است: اسناد حديث مذكور صحيح است و من در راويان آن ضعفى نمى‌بينم گو اينكه بخارى و مسلم آن را در كتابهاى خويش نياورده‌اند. در جاى ديگرى از مستدرك الصحيحين نيز حاكم پس از نقل اين حديث آن را با در نظر گرفتن شرط بخارى صحيح دانسته است.

ترمذى آن را در الجامع الصحيح ج ٢ ص ٢٣-٢٢ قندوزى در ينابيع المودة ص ٢٧٧ متقى هندى در كنز العمال ج ٨ ص ١٩١ و خطيب تبريزى نيز آن را در مشكاة المصابيح ج ١ ص ٣٨ نقل كرده‌اند.

[٣] -ابو الحسن على بن عمر بن احمد بن مهدى دارقطنى بغدادى در سال ٣٦ هـ ق. متولد شد و در سال ٣٨٥ هـ ق. درگذشت. مهمترين كتاب به‌جامانده از وى سنن دارقطنى مى‌باشد. زندگينامهء وى در تذكرة الحفاظ ج ٤ ص ٩٩٥-٩٩١ مندرج است.