: طبرانى در المعجم الاوسط از امام حسن مجتبى عليه السّلام نقل نموده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: دوستى ما اهل البيت را به گردن بگيريد زيرا هرآن‌كس كه با دوستى ما بميرد بوسيلهء شفاعت ما داخل بهشت مى‌گردد سوگند به آن‌كس كه جانم در دست اوست عمل هيچ بنده‌اى بدون شناخت حق ما برايش سودمند نخواهد بود [٢] .

-حديث نوزدهم‌

: طبرانى در المعجم الاوسط از جابر بن عبد الله‌ [٣] نقل كرده است كه گفت: شنيدم كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در خطبه‌اى مى‌فرمود: اى مردم هرآن‌كس كه ما اهل البيت را دشمن بدارد خداوند متعال در روز رستاخيز او را يهودى محشور خواهد گردانيد [٤] .

-حديث بيستم‌

: طبرانى در المعجم الاوسط از عبد الله بن جعفر [٥] نقل كرده است كه

[١] -حديث مذكور را هيثمى در مجمع الزوائد ج ٩ ص ١٦٤ به نقل از طبرانى آورده است. ابن حجر مكى نيز آن را در الصواعق المحرقة ص ٩٠ نقل كرده است. ديگر مصدر حديث مذكور ص ٨٧ كتاب الشرف المؤبد تاليف نبهانى بيروتى مى‌باشد.

[٢] -حديث مزبور را ابن حجر در ص ٢٣٠ الصواعق المحرقة و هيثمى در مجمع الزوائد ج ٩ ص ١٧٢ به نقل از المعجم الاوسط نقل كرده‌اند.

[٣] -ابو عبد الله جابر بن عبد الله بن عمرو انصارى سلمى صحابى جليل و راوى موثقى است كه در سال ٢٠ قبل از هجرت متولد شد و در عقبهء ثانيه در حالى كه خردسال بود همراه پدرش بخدمت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله رسيد.

بخارى نقل كرده است كه جابر در جنگ بدر عهده‌دار حمل آب بود. وى بعدها در ١٨ غزوه ديگر نيز حضور داشت. وى (بنا به گفته كلبى) در جنگ صفين حضور داشته در شمار لشكريان امام على عليه السّلام بود. او از جمله راويان بسيار پركار و از حافظان احاديث نبوى صلّى اللّه عليه و آله بوده است و صحيفهء مشهورى منسوب به او است كه اولين فرد در سلسله روايت آن سليمان بن قيس يشكرى مى‌باشد. وى در آخر عمر نابينا گرديد و در سال ٧٤ هـ ق. در سن نود و چهار سالگى در مدينه درگذشت. زندگينامهء او در الاستيعاب ج ١ ص ٢٢٠-٢١٩ طبقات ابن سعد ج ٥ ص ٤٦٧، التهذيب ج ٤ ص ٢١٤ و اسد الغابة ج ١ ص ٣٥٨-٣٥٦ مندرج است.

[٤] -حديث مذكور را هيثمى در مجمع الزوائد ج ٩ ص ١٧٢ به نقل از معجم اوسط طبرانى آورده است.

عسقلانى نيز آن را در لسان الميزان ج ٣ ص ١٠ وارد نموده است.

[٥] -عبد الله بن جعفر بن ابى طالب هاشمى قرشى از اصحاب پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بود. مادر وى اسماء دختر عميس او را سال اوّل هجرى در سرزمين حبشه به دنيا آورد و وى اولين فرزند مسلمانى بوده كه در حبشه بدنيا آمد.

سپس با پدرش به مدينه آمد و احاديث پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله را حفظ و روايت نمود. عبد الله بن جعفر بعدها در بصره، كوفه و شام اقامت نمود و از فرط كرم به «درياى بخشش» شهرت يافت. وى در جنگ صفين از سران لشگر امير المؤمنين عليه السّلام بود و در سال ٩٠ هـ ق. در سن نود سالگى در مدينه درگذشت.