[٢] -خبر مذكور را سيوطى در الدر المنثور ج ٦ ص ٧ و زمخشرى در الكشاف ج ٣ ص ٤٦٨ نقل نموده‌اند و زمخشرى پس از ذكر آن گفته است: مقصود از حسنة دوستى خاندان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است. همچنين ابن صباغ مالكى نيز خبر مذكور را در الفصول المهمة ص ٢٩ نقل نموده، گفته است: از سدى از ابن مالك از ابن عباس نقل شده است كه گفت: مقصود از حسنه دوستى آل محمد صلّى اللّه عليه و آله است و نيز قرطبى در الجامع لاحكام القرآن ج ١٦ ص ٢٤ در تفسير آيهء مذكور گفته است: معنى واژهء"اقتراف"به دست آوردن است و اصل آن"قرف"به معناى كسب است و اقتراف به معنى اكتساب مى‌باشد. برخى از ديگر مصادر اين حديث شامل الصواعق المحرقة ص ١٠١، شواهد التنزيل ج ٢ ص ١٤٧ و فضائل الخمسة ج ٢ ص ٦٧ مى‌باشند.

[٣] -ابو عبد الله احمد بن محمد بن حنبل بن هلال ذهلى شيبانى مروزى بغدادى در سال ١٦٤ هـ ق متولد و در سال ٢٤١ هـ ق در سن ٧٧ سالگى در بغداد درگذشت. وى امام يكى از مذاهب فقهى چهارگانه اهل سنت بوده، از بزرگترين حفاظ و محدثين مى‌باشد و يك ميليون حديث در حافظه داشته است. مهمترين كتاب به جاى مانده از او"المسند"مى‌باشد. زندگينامهء ابن حنبل در شذرات الذهب ج ٢ ص ٩٨-٩٦ و تذكرة الحفاظ ج ٢ ص ٤٤٢-٤٤١ مندرج است.

[٤] -ابو عيسى محمد بن عيسى بن سورة بن موسى بن ضحاك سلمى ترمذى، دانشمند و محدث نابينا و شاگرد بخارى بود وى در سال ٢١٠ هـ ق به دنيا آمد و در طلب علم خراسان، عراق و حجاز را در نور ديد.

مهمترين كتابهاى باقى‌مانده از او"الجامع الصحيح"و"العلل"مى‌باشند وى در سال ٢٧٩ هـ ق در شهر ترمذ در گذشت. زندگينامهء ترمذى در شذرات الذهب ج ٢ ص ١٧٥-١٧٤ تذكرة الحفاظ ج ٢ ص ٤٣٥-٤٣٣ وفيات الاعيان ج ١ ص ٦١٢، ميزان الاعتدال ج ٣ ص ١١٧، لباب ابن اثير ج ١ ص ١٧٤، مرآة الجنان ج ٢ ص ١٩٣، النجوم الزاهرة ج ٣ ص ٧١ و تهذيب التهذيب ج ٩ ص ٣٨٧ درج شده است.

[٥] -ابو عبد الرحمن احمد بن شعيب بن على بن سنان بن بحر النسائي در سال ٢١٥ هـ ق در شهر نسا (يكى از شهرهاى خراسان) متولد شد و از علماى خراسان، عراق، حجاز، شام و مصر استماع حديث نمود. او از بزرگترين علماى حديث بود و مدتها در مصر اقامت داشت و بعدها ساكن دمشق گرديد. وى در سال ٣٠٣ هـ ق در فلسطين و در سن ٨٨ سالگى درگذشت. گفته شده است كه جسد وى از فلسطين به مكه حمل و در آنجا دفن گرديد. مهمترين كتب به جاى مانده از نسابى"السنن"و"الخصائص"مى‌باشد. زندگينامهء وى در طبقات الشافعية ج ٣ ص ١٦-١٤، وفيات الاعيان ج ١ ص ٢٥، شذرات الذهب ج ٢ ص ٢٤١-٢٣٩، تهذيب التهذيب ج ١٠ ص ٣٦ و مرآة الجنان ج ٢ ص ٢٤ مندرج است.

[٦] -حاكم ابو عبد الله محمد بن محمد بن حمدويه بن نعيم طهمانى نيشابورى در سال ٣٢١ هـ ق متولد شد و در سن ٢٠ سالگى به عراق رفت بعدها نيز در خراسان و ما وراء النهر به طلب علم سياحتها نمود. وى مدتى قاضى شهر نسا بود ليكن بعدها از اين امر استعفا نمود. او مكررا سمت سفارت آل بويه را عهده‌دار بود و در علم حديث از جايگاه ويژه‌اى برخوردار بود. دارقطنى، واسطى، بيهقى و ديگر محدثان بزرگ از وى روايت حديث مى‌نمودند از جمله تأليفات حاكم نيشابورى"مستدرك الصحيحين"و نيز"المدخل الى العلم الصحيح"است وى در سال ٤٠٥ هـ ق درگذشت. زندگينامهء حاكم در تذكرة الحفاظ ج ٣ ص ١٠٤٩-١٠٤٥، وفيات الاعيان ج ٤ ص ٤٠٨ و اعلام المحدثين ص ٣٢٤ مندرج است.

[٧] -مطلب بن ربيعة بن حرث بن عبد المطلب بن هاشم هاشمى فرزند ربيعة بن حرث و أم الحكم بنت زبير بن عبد المطلب مى‌باشد وى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و على عليه السّلام احاديثى نقل نموده است. افرادى كه از وى حديث روايت كرده‌اند فرزندش عبد الله و عبد الله بن حرث بن نوفل هستند. علماى انساب، او را مطلب خوانده‌اند حال آنكه برخى از محدثين وى را عبد المطلب نيز ناميده‌اند. در مدينه و سپس شام ساكن بود و در سال ٦٢ هـ ق در گذشت. زندگينامهء وى در الاصابة ج ٤ ص ١٩١-١٩٠ و نيز ج ٦ ص ١٠٤ و همچنين الاستيعاب ج ٣ ص ٤١٣ مندرج است.