مشهور است كه روش امام جعفر صادق مطابق با جديدترين روشهاى آموزش و پرورش در جهان بوده است. حوزه درسى آن‌حضرت، به تربيت متخصصان اهتمام نشان مى‌داد. مثلًا هشام بن حكم متخصص در مباحث تئوريك بود و يا زرّاره و محمّد بن مسلم وعدّه‌اى ديگر در مسائل دينى تخصّص داشتند و جابر بن حيان متخصّص رياضيات بود و.. و.. به طورى كه وقتى كسى نزد آن‌حضرت براى علم اندوزى مى‌آمد، او مى‌پرسيد كه خواهان آموختن كدام علم است؟ اگر مرد پاسخ مى‌داد: فقه.

امام او را به متخصّصان فقه راهنمايى مى‌كرد و اگر مى‌گفت: تفسير. او را به متخصّصان تفسير دلالت مى‌كرد و به همين ترتيب اگر مى‌گفت: حديث يا سيره يا رياضيات يا پزشكى يا شيمى، آن‌حضرت وى را به برجستگان و خبرگان در اين علوم راهنمايى مى‌كرد و آن دانشجو به ملازمت هر كس كه خود مى‌خواست، در مى‌آمد تا پس از مدّتى به دانشمندى توانا و برجسته در دانش دلخواه خود تبديل شود.

كسانى كه به مدرسه امام صادق عليه السلام مى‌آمدند، اهل منطقه و ناحيه‌اى خاص نبودند. سرشت جهان اسلام در عصر امام صادق چنان بود كه گسترش علم و فرهنگ و معرفت را در هر خانه‌اى اقتضا مى‌كرد. زيرا فتوحات پى در پى مسلمانان، دروازه‌هاى تازه‌اى از راههاى گوناگون‌