احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩١ - احكام قرائت
٣- اقوا اين است كه مقيد بودن به يكى از قرائتهاى هفتگانه معروف واجب نيست بلكه قرائت به حسب روش زبان عربى وبه شيوهاى كه از زمان نزول قرآن تاكنون در ميان مسلمانان متداول ومتواتر بوده است، كفايت مىكند. [١]
٤- مراعات ترتيب بين آيات حمد وسوره وهمچنين بين كلمات وحروف آنها واجب است، وهمچنين واجب است كه موالات وپى درپى بودن نيز در قرائت مراعات شود. پس اگر در ترتيب وموالات، در قرائت اخلال شود نماز باطل مىشود.
٥- براى كسى كه فاتحه ياسوره را حفظ ندارد، جايز است از روى قرآن بخواند.
٦- بركسى كه قرائت را به نيكى نمىداند، واجب است آن را بياموزد چنانكه واجب است ساير اجزاى نماز را نيز بياموزد. پس اگر قدرت برآموختن داشته باشد ولى وقت تنگ باشد بنابر احوط اگر امكان دارد، نماز را به جماعت بخواند. واگر جماعت امكان ندارد، هرمقدار كه از قرآن مىداند، بخواند، واگر هيچ چيزى از قرآن نمىداند، به اندازه قرائت فاتحه وسوره، تسبيح وتكبير وذكر خدا بگويد.
[١] - چنين به نظر مىرسد كه قرائتهاى مختلف قرآن، بيشتر جنبه تحسين وزيبايى دارد ويابه لهجهها ولحنهاى مختلف مربوط مىشود، وربطى به اصل وگوهر قرآن ندارد. پس تعدد آنها هم اشكال ندارد اما قرآن در اصل كلمات خود، يكى است واز نزد خداى واحد ويگانه نازل شده است ومحسّنات ولهجهها دخالتى در گوهر وأصل قرآن ندارند.