احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٠ - حديث شريف

اخفض من ركوعه» [١].

«شخص مريض ايستاده نماز مى‌خواند پس اگر نتوانست، نشسته بجا مى‌آورد واگر نتوانست، برپهلوى راست واگر نتوانست، برپهلوى چپ خود نماز مى‌خواند، واگر نتوانست به پشت بخوابد واشاره كند وصورتش را به طرف قبله قرار دهد واشاره به سجده را پايين‌تر از ركوع قرار دهد.»

٧- امام صادق عليه السلام فرمود:

«يصلّي المريض قائماً، فإن لم يقدر على ذلك صلّى جالساً، فإن لم يقدر أن يصلّي جالساً صلّى مستلقياً، يكبّر ثمّ يقرأ، فإذا أراد الركوع غمض عينيه ثمّ سبّح، فإذا سبّح فتح عينيه، فيكون فتح عينيه رفع رأسه من الركوع، فإذا أراد أن يسجد غمض عينيه ثمّ سبّح، فإذا سبّح فتح عينيه، فيكون فتح عينيه رفع رأسه من السجود، ثمّ يتشهّد وينصرف» [٢].

«شخص مريض ايستاده نماز مى‌گزارد واگر قدرت ايستادن نداشته باشد، نشسته نماز بخواند، واگر قدرت نشستن هم نداشته باشد، خوابيده به پشت نماز بخواند، بدين ترتيب كه تكبير بگويد سپس قرائت را بجا آورد وزمانى كه قصد ركوع كرد، چشمانش را فروبندد وسپس تسبيح بگويد. وقتى تسبيح گفت، چشمانش را باز كند. پس باز كردن چشم به معناى سر برداشتن از ركوع است وهمچنين وقتى كه قصد سجده كرد، چشمانش را ببندد وتسبيح بگويد وبعد از تسبيح، چشمانش را باز كند وباز كردن چشم به معناى سر برداشتن از سجده است. سپس تشهد بگويد ونماز را تمام كند.»