احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٣ - تفصيل احكام

نماز صحيح است.

٥- همچنين واجب است كه تكبيرة الاحرام در حالت ايستاده بودن واستقرار داشتن (آرام بودن بدن)، ادا شود. پس اگر نشسته يا در هنگام ودر اثناى ايستادن تكبير بگويد، نماز او باطل است چه عمداً اين كار را كرده باشد ياسهواً، اما اگر از باب سهو در حالت استقرار نداشتن، تكبير بگويد، احوط آن است كه نماز را تمام سپس اعاده نمايد.

٦- گذراندن عبارت «اللَّه اكبر» در دل كفايت نمى‌كند بلكه واجب است به گونه‌اى تلفظ كند كه عرف آنرا «قرائت» بشمارد.

٧- شخص لال، هر طور كه برايش امكان دارد، تكبير را تلفظ كند واگر بطور كامل از تلفظ كردن ناتوان باشد، گذراندن تكبير در قلبش با اشاره وحركت دادن زبان در صورت امكان، كفايت مى‌كند.

٨- اگر نماز گزار شك كند كه تكبيرة الاحرام را گفته است يا نه؟

چنانچه شك او قبل از شروع به قرائت باشد، بنا را برعدم تكبير بگذارد واز نو تكبير بگويد ونماز بخواند، اما اگر شك او بعد از شروع به قرائت چيزى مانند دعا يا اعوذ باللَّه يا حمد باشد، به شكّش اهتمام نورزد وبه نمازش ادامه دهد. ان شاء اللَّه نماز او صحيح است.

٩- اگر نماز گزار بعد از تكبير گفتن شك كرد كه آيا تكبير را درست بر زبان جارى كرده است يانه؟ پس چنانچه اين شك بعد از شروع به قرائت باشد به آن اهميت ندهد، واگر قبل از آن باشد از باب احتياط بنا را بر عدم صحت بگذارد، ودر اين صورت، احتياط مستلزم آن است كه نماز را تمام كند وبعد اعاده نمايد.