احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٤ - حديث شريف

٥- همچنين در صورتى كه عمل عبادى، متعدد باشد، تعيين آن واجب نيست، مانند كسى كه مى‌خواهد يكى از دو نمازى كه براو در يك زمان واجب شده (مانند نماز ظهر وعصر) را، بجا آورد، لازم نيست كه يكى از آن دو را بطور مشخص تعيين كند زيرا واجب در نيّت اين است كه سعى وكوشش مكلف به سوى عمل، منبعث از امر الهى باشد ودر واقع، هم معين ومشخص باشد، واين امر متوقف بر تعيين در نيت نيست.

٦- انگيزه قلبى ومحرّك درونى كه انسان را به قصد امتثال امر خداوند وامى‌دارد، ممكن است اين باشد كه او خدا را اهل اطاعت وعبادت شناخته است، يااينكه او مى‌خواهد نعمت‌هاى فراوان وغير قابل شمارش خدا را شكر نمايد، يااينكه رضاى خدا را كسب كرده واز خشم وغضب او اجتناب ورزد، يااينكه ثواب بدست آورده واز عقاب الهى بپرهيزد. باهريك از امور فوق، قصد امتثال وتقرّب و نيت خالص تحقق مى‌يابد.

٧- نيّت وقصد امتثال در طول مدت اشتغال به عبادت، بايد استمرار وادامه داشته باشد به گونه‌اى كه اگر از او بطور ناگهانى پرسيده شود كه چه مى‌كند، درجواب متحيّر نماند، واگر نيت استمرار نداشته باشد نماز باطل مى‌شود، در صورتيكه اجزاى باقيمانده واجب را به قصد عدم نماز بجا آورده باشد، وبخاطر زياد شدن ركن يا به جهت از بين رفتن صورت نماز به سبب انجام دادن فعل كثير، تدارك آن اجزا هم امكان نداشته باشد.

٨- نماز باهمان نيّتى كه با آن افتتاح شده، صحيح مى‌باشد.