احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٠ - حديث شريف
«وقتى خواستى ركوع وسجده كنى، دست خود را بالا ببر وتكبير بگو وسپس به ركوع ياسجده برو.»
٣- معاوية بن عمار مىگويد:
امام صادق عليه السلام را ديدم هنگاميكه مىخواست ركوع كند، يا سر از ركوع بردارد، يا سجده كند يا سراز سجده بردارد، يابه سجده دوم برود، دستهاى خود را بالا مىبرد. [١]
٤- امام صادق عليه السلام فرمود:
«كان عليّ بن الحسين عليه السلام إذا أهوى ساجداً انكبّ وهو يكبّر» [٢].
«امام على بن الحسين عليه السلام وقتى كه براى سجده به سوى زمين مىرفت، تكبير گويان خود را به سجده مىافكند.»
٥- روايت شده كه امام صادق عليه السلام:
وقتى كه به سجده مىرفت، دستهايش را زودتر از زانوهايش به زمين مىگذاشت، وهنگاميكه مىخواست بلند شود زانوهايش را قبل از دستش برمى داشت. [٣]
٦- امام عليه السلام فرمود:
«وقتى خواستى سجده كنى تكبير بگو وبعد بگو:
اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ، وَلَكَ أسْلَمْتُ، وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَأَنْتَ رَبِّي، سَجَدَ وَجْهِي لِلَّذِي خَلَقَهُ، وَشَقَّ سَمْعَهُ وَبَصَرَهُ، الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، تَبارَكَ اللَّهُ
[١] - وسائل الشيعة، ج ٤، كتاب الصلاة، ابواب السجود، باب ٢، ص ٩٢١، حديث ٧.
[٢] - همان، باب ٢٤، حديث ٢.
[٣] - همان، باب ١، ص ٩٥٠، حديث ١.