احكام نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٢ - حديث شريف
ودر حاليكه ايستاده يادش بيايد. فرمود: «تا زمانى كه ركوع نكرده، هروقت يادش آمد سجده كند، اما اگر ركوع كرده باشد به نمازش ادامه دهد وبعد از نماز، آن سجده را قضا كند وسهوى براو نيست.»
١٧- عبدالرحمن بن ابى عبداللَّه مىگويد: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: كسى سر از سجده برداشته وقبل از اينكه كاملًا بنشيند شك كرده كه آيا سجده كرده است يانه؟ فرمود:
«يسجد».
«سجده كند.»
گفتم: مردى از سجده بلند شده وقبل از اينكه كاماً بايستد، شك كرده كه آيا سجده كرده است يانه؟ فرمود:
«يسجد» [١].
«سجده كند.»
١٨- اسحاق بن عمار مىگويد:
قلت له (الإمام الصادق عليه السلام): رجل بين عينيه قرحة لا يستطيع أن يسجد. قال: «يسجد ما بين طرف شعره، فإن لم يقدر سجد على حاجبه الأيمن، فإن لم يقدر فعلى حاجبه الأيسر، فإن لم يقدر فعلى ذقنه».
قلت: على ذقنه
؟ قال: «نعم، أما تقرأ كتاب اللَّه عزّ وجلّ:
(يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّداً)» [٢]
به امام صادق عليه السلام عرض كردم كه كسى بين دوچشمش زخم است ونمى تواند سجده كند.
فرمود: «ميان موهايش سجده كند، واگر نمىتواند، روىابروى راست
[١] - وسائل الشيعه، ج ٤، كتاب الصلاة، ابواب السجود، باب ١٥، ص ٩٧٢، حديث ٦.
[٢] - همان، باب ١٢، ص ٩٦٦، حديث ٣.