اگرچه آغاز جنبش انقلاب اسلامى را بايد از مهرماه ٤١، كه مخالفت اصولى با اهداف پشت پرده، اصلاحات شاه صورت گرفت، دانست اما مقدمات آن از سال‌ها پيش فراهم گرديد. در سال ١٣٣٨ ش جان اف. كندى، از حزب دمكرات به رياست جمهورى آمريكا برگزيده شد.
او به منظور جلوگيرى از تعميق انديشه‌هاى انقلابى و مبارزات ضد استعمارى و در نهايت حفظ منافع آمريكا، برنامه‌هاى اصلاحى اجتماعى سياسى، و اقتصادى چندى را براى حكومت‌هاى وابسته توصيه كرد. محمد رضا شاه (متولد ١٢٩٨ و متوفى ١٣٥٨ ش) در سال ١٣٣٩ ش در راه اجراى سياست كندى لايحه اصلاحات ارضى را به مجلس برد ولى لايحه متوقف شد و كارى از پيش نرفت. در اين راستا، بتوصيه آمريكا، دكتر على امينى در ارديبهشت سال ١٣٤٠ ش به نخست وزيرى منصوب شد. امينى با انتقاد شديد از عملكرد دولت‌هاى گذشته و طرح شعارهاى اصلاح‌طلبانه و مبارزه با فساد بميدان آمد و دست به اصلاحاتى زد.
حكومت ايران و مطبوعات خارجى و به خصوص آمريكائى، نام اين اقدامات را انقلاب نهادند كه رفته رفته نام «انقلاب سفيد» بر آن اطلاق شد. در فروردين ماه ١٣٤١ شاه به آمريكا سفر كرد محصول اين سفر چنين اعلام شد: «شاهنشاه اطمينان يافتند كه آمريكا پشتيبانى سياسى و نظامى خود را از ايران ادامه خواهد داد.»
«دستگاه دولتى آمريكا نيز به نوبه خود اطمينان يافت كه شاهنشاه يك متحد استوار است كه تصميم قاطع به اصلاحات اقتصادى و اجتماعى دارند.» بر سر اجراى سياست ديكته شده، رقابتى بين شاه و امينى پديد آمد و در نتيجه امينى بر كنار و اسدالله علم در ٢٧/ تير ماه/ ١٣٤١ ش به نخست وزيرى منصوب شد.
در تاريخ ١٦/ مهرماه/ ٤١ مطبوعات نوشتند كه در هيئت دولت لايحه‌اى بتصويب رسيد كه در آن.سه نكته تازه ديده شد:
١ -.به زنان حق رأى داده شد.