كويت بود كه مردم به ستوه آمده از ظلم و ستم صدام در شب نيمه شعبان ١٤١٢ ق، در كنار مرقد مطهر سالار شهيدان ابا عبدالله الحسين.(عليه السلام).با مشاهده آيت الله فقيد، بعضى كه سال‌ها گلويشان گير كرده بوده، تركيد و فرياد تكبير سر دادند و برائت و بيزارى خويش را او نظام حاكم اعلام نمودند.
آيت الله خوئى(رحمهء الله عليه).با تعيين يك هيئت نه نفره حركت مردمى را جهت بخشيد. و با صدور اعلاميه در ١٨ / شعبان مجاهدين را به رعايت احكام شرعى و عدم تندروى و عمل به موازين اسلامى دعوت نمود.
اما پس از چندى با هجوم وحشيانه رژيم به شهرها و قتل عام بى‌سابقه و سبوعانه ساكنين آن‌ها و سكوت معنادار كشورهاى غربى و مجامع جهانى و سازمان‌هاى حقوق بشر و با اهانت و جسارت به عتبات مقدسه و تخريب آن‌ها در كربلا و نجف و دستگيرى آيت الله خوئى، شعله‌هاى قيام به سردى گرائيد.
گارد جمهورى عراق در سحرگاه چهارشنبه سوّم رمضان ١٤١٢ از سه جانب به نجف حمله برد و خانه مرجع عاليقدر را محاصره نمود و دهها نفر از كسانى را كه براى حفاظت از بيت معظم له گرد آمده بودند به خاك و خون كشيد و صدها نفر از اعضاى بيت مرجع بزرگوار، علماى اعلام، طلاب و فضلا- و از جمله آن‌ها عده‌اى از خاندان بحر العلوم، آل خراسان و آل خلخالى را دستگير نموده و به زندانها روانه كرد.

دستگير و تبعيد حضرت آيت الله خوئى

پس از وحشى‌گرى‌ها، حضرت آيت الله خوئى(رحمهء الله عليه) و عده‌اى از بستگانش را با تهديد و اجبار با هلى كوپتر براى ديدار با صدام به بغداد روانه كردند. و از او خواستند تا در صفحه تلويزيون ظاهر شده و از مجاهدين بخواهد تا سلاح‌هاى‌