من با ايشان برخورد فرزند با پدر است. برخورد شاگرد و استاد، برخورد يك طلبه و مدرّسش و يا مرجع تقليدش.و براى چندمين بار اين را عرض كردم و به تمامى شاگردان و مردم و مسئولين امر اين معنى را توضيح دادم و تأكيد كردم و گفتم كه از كسى راضى نيستم مگر اين كه اين معنى را قبول كند و به آن جامهء عمل بپوشاند كه من شاگرد و ايشان استاد هستند و اگر كسى خواست به نام اين جانب بين من و ايشان جدائى و مسئله درست كند كه اين خودش باعث ناراحتى و آزردگى خاطر اينجانب است زيرا من معتقدم كه در شأن و صلاح رابطهء من با ايشان نيست. بايد رابطه فرزند و پدرى محفوظ بماند و هركس از اين راه و روش من خارج و مخالفت كند درست به خلاف فكر و اعتقاد من عمل كرده است چون دو مطلب است كه بايد تذكّر بدهم اول اين كه مسئله نظر و استنباط فهمى و اصولى محفوظ بماند و دوم مسئله مرجعيّت شيعه است كه هر چه بيشتر بايد تقويت شود، تا مردم آن را حسن ظنّ كه دارند به جاى خودش باقى بماند و از مسائلى كه اختلاف‌انگيز است جدّاً خوددارى كنند.
در خاتمه از خداوند متعال خواستارم كه سايهء پر مهر پدر روحانى‌ام را از سر ما كوتاه نفرمايد.
و به من توفيق بدهد كه وظايف فرزندى را درست انجام بدهم.
والسلام عليكم و رحمهء الله و بركاته
محمد باقر صدر

-نقش آيت الله خوئى(رحمهء الله عليه).در قيام شيعيان عراق

به دنبال تهاجم صدام مورخه: ١ / اوت / ١٩٩٠ م به كويت و حمله همه‌جانبه كشورهاى غربى به عراق و كويت، و پس از تخريب و ويرانى شهرها و كشتار مردم و نابودى منابع نظامى، اقتصادى اين كشور و سركوب و اخراج عراق از