با اين بزرگان مباحثه مى‌كردند: مرحوم آيت الله العظمى ميلانى (م ١٣٩٥ ق)، مرحوم آيت الله علامه سيد محمد حسين طباطبائى (م ١٤٠٢ ق)، مرحوم آيت الله آقا سيد صدر الدين جزائرى. ( مرحوم آيت الله حاج شيخ على محمد بروجردى (م ١٣٩٥ ق)، مرحوم آيت الله حاج آقا حسين خادمى اصفهانى (م‌١٤٠٥ ق)، آيت الله سيد محمد حسينى همدانى.

حوزهء درس معظّم له

آيت الله فقيد جلسات درس منظّمى داشت، اشكالات سر درس مطرح نشده و به بعد از درس موكول مى‌شد، لذا بحث‌هاى ايشان با همان نظم و ترتيب خاص خود پيش مى‌رفت كه اين مطلب در تقريرات درس معظّم له كاملاً مشهود است، كما اين كه مقام معظّم رهبرى، آيت الله خامنه‌اى در اين مورد فرموده‌اند:
«يكى از عواملى كه مرحوم آيت الله العظمى خوئى را در كار گسترش علم فقه و اصول موفّق كرد، اين بود كه درسهاى ايشان به شكل منظمى نوشته مى‌شد، سبك درس ايشان خيلى منظّم و مرتّب بود. ما در سال ١٣٣٦ كه حوزهء درس ايشان را درك كرديم، ديديم كه كسى در درس ايشان اصلاً اشكال نمى‌كرد. ايشان درس را مى‌گفتند و كسانى آن را مى‌نوشتند و بحث مى‌كردند و بعد هم منتشر مى‌شد ... (البته معظّم له بعد از درس حدود يك ساعت مى‌نشستند براى پاسخ به اشكالات و پرسش‌هاى علمى).

- بيش از اين گذشت كه آيت الله العظمى خوئى در طول حيات پربار خويش حدود هفتاد سال به تدريس سطح و خارج، اشتغال داشته و قريب پنجاه سال هم نخستين و پربارترين محفل علمى حوزهء نجف را دارا بود و هزاران نفر از علماء و فضلاء كشورهاى مختلف اسلامى از هند و افغانستان و پاكستان و ايران گرفته تا