قواعد صرف و نحو و روش تجزيه و تركيب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٦ - «ها»

الف: موردى كه ياء متكلّم منصوب بفعل متصرّف باشد مانند: اكرمنى.

ب: موردى كه ياء متكلّم منصوب به اسم فعل باشد مانند: دراكنى.

ج: موردى كه ياء متكلّم منصوب به حرف باشد مانند: انّنى.

«نعم»

بفتح نون و عين، حرف است و در، سه مقام بكار ميرود:

١- تصديق مخبر و آن بعد از جمله خبريّه مى‌باشد مانند نعم بعد از « قام زيد».

٢- وعده به طالب و آن بعد از امر يا نهى واقع ميشود.

٣- اعلام به مستخبر و آن بعد از استفهام قرار مى‌گيرد.

«هاء»

هاء مفرده يعنى (ه) بر پنج وجه مى‌باشد:

١- ضمير غائب كه در مورد نصب و جرّ استعمال ميشود مانند: قال له صاحبه و هو يحاوره.

٢- حرف غيبت همچون « ه » در « ايّاه » .

٣- هاء سكت كه بمنظور بيان حركت يا حرف ملحق به كلمه مى‌شود مانند: ماهيه و وازيداه.

٤- هائيكه بدل است از همزه استفهام.

٥- هاء تأنيث مانند: رحمة و نعمة در حال وقف.

«ها»

بر سه وجه است:

١- اسم فعل بمعناى « خذ » .

٢- ضمير مؤنّث مانند: فالهمها فجورها.