قواعد صرف و نحو و روش تجزيه و تركيب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٩٩ - «ليت»

دوّمى هنگام وجود اوّلى يافت مى‌شود مانند: لمّا جائنى اكرمته و بآن حرف وجود لوجود يا حرف وجوب لوجوب مى‌گويند.

٣- حرف استثناء، اينقسم از « لمّا » بر جمله اسميّه در مى‌آيد مانند: انّ كلّ نفس لمّا عليها حافظ

«فرقلمّا جازمه با لم جازمه»

بين ايندو پنج فرق مى‌باشد:

١- لمّا مقرون به ادات شرط نمى‌آيد بخلاف « لم » فلذا نمى‌گويند: ان لمّا يقم در حاليكه در قرآن آمده است: ان لم تفعل يا ان لم ينتهوا.

٢- منفى در « لمّا » مستمرّ است تا زمان حال بخلاف منفى « لم » كه هرم محتمل استمرار بوده و هم انقطاع.

٣- منفى « لمّا » بايد قريب به زمان حال باشد در حاليكه در « لم » چنين شرطى نمى‌باشد.

٤- در منفى « لمّا » انتظار ثبوتش ميرود بخلاف منفى « لم » .

٥- در « لمّا » حذف منفى آن جايز است بخلاف « لم » .

«لن»

بفتح لام و سكون نون حرفى است كه فعل مضارع را نصب مى‌دهد.

«ليت»

حرف تمنى است كه غالبا تعلّق به امر مستحيل مى‌گيرد مانند: