جواب :
( باسمه جلت اسمائه ) الف ) رواياتى دلالت مىكند بر اين كه بر مريض اقامه حد نمىشود تا خوب شود ١ - مراد از مرض مانع به قرينه مناسبت حكم موضوع مرضى است كه اجراء حد موجب عوارض شديدى بشود زايد بر آنچه بر شخص صحيح وارد مىشود .
و در خصوص مريضى كه يخاف عليه الموت روايت خاصى وارد است . ولى به واسطه آن روايت نمىتوان از اطلاق روايات دست كشيد .
٢ - و در مستحاضه نيز روايتى وارد است دلالت دارد بر اين كه اجراء حد بايد تأخير بيافتد تا قطع شدن خون .
٣ - مقتضاى اطلاق روايات عدم فرق بين مرض عمدى و طبيعى است .
٤ - روايات تأخير به قرينه آن كه غايت تأخير را خوب شدن قرار داده مختص است به عارضه موقت .
و در عارضه دائمى روايتى دال است بر اين كه به وسيله يك بسته صد عددى يك ضربه به او زده مىشود .
٥ - در عوارض موقت و زائل شدنى بين مواردى كه براى درمان زمان زيادى نياز است يا مواردى كه چنين نيست فرقى نيست .
٦ - كما اين كه فرقى بين مواردى كه درمان هزينه زيادى دارد و غير آن نيست .
٧ - در مغمى عليه روايت خاصى نديدم .
ولى از رواياتى كه در مجنون وارد است دلالت دارد بر اين كه اگر در حال سلامت زنا كرد و بعد ديوانه شد اجراء حد بر او در حال جنون مىشود حكم مغمى عليه نيز استفاده مىشود و بايد اجراء حد بشود .
( تاريخ جواب استفتاء : ١٩ جمادى الاولى ١٤١٩ )