آداب و احكام حج - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٣١ - شرايط وجوب حجة الاسلام

مسأله ٤٧- اگر به كسى گفته شود «به حج برو، و نفقه تو و عيالت بر عهده من»، حج بر او واجب، و كفايت از حجّة الاسلام مى‌كند، و اگر مقدار خاصّى معيّن شده، و گفته شود «با اين مال به حج برو»، چنانچه مال، كافى براى مؤونه حج باشد، و يا به مقدارى است كه به ضميمه اموال خود شاخص استطاعت حاصل مى‌شود، حج بر او واجب، و كافى از حجّة الاسلام است.

مسأله ٤٨- اقوى آن است كه دين، مانع از استطاعت بذليه است، به شرطى كه دين حالّ باشد، و طلبكاران تقاضاى طلب را داشته باشند، و بدون رفتن به حج قادر به پرداخت باشد. ولى چنانچه دين مدّت‌دار است، يا مهلت داده مى‌شود، و يا مى‌داند اگر به حج هم نرود قادر به تحصيل و ردّ دين نيست، قبول بذل و رفتن به حج واجب است.

مسأله ٤٩- در استطاعت بذليّه رجوع به كفايت شرط نيست.

مسأله ٥٠- اگر كسى مالى به شخصى ببخشد، كه به حج برود، و يا اگر خواست به حج برود، و يا او را مخيّر بين حج و غير حج كند، قبول بر او واجب است، و حج بر او مستقر مى‌شود. اما اگر مالى به مقدار مؤونه حج به او داده شود، و ذكرى از حج تعيينا يا تخييرا به ميان نيايد، قبول واجب نيست.