الرحمن الرحيم " را آشكارا گفت.
- زيد بن على: بر امام باقر (عليه السلام) وارد شدم. " بسم الله الرحمن الرحيم " را ياد كرد و گفت: مى دانى در باره " بسم الله الرحمن الرحيم " چه نازل شده است؟ گفتم: نه. فرمود: همانا پيامبر خدا (صلى الله عليه وآله) خوش صداترين مردم در خواندن قرآن بود. در صحن كعبه [١] با صداى بلند نماز مى خواند وعتبة بن ربيعه وشيبة بن ربيعه وابو جهل بن هشام و گروهى از آنان به قرائت او گوش مى دادند. و بسيار مى شد كه حضرت " بسم الله الرحمن الرحيم " را قرائت و صداى خود را به آن بلند مى كرد. پس آن ها مى گفتند: همانا محمد نام پروردگارش را تكرار مى كند، آن هم چه تكرارى. بى گمان خدايش را دوست دارد. پس فرمان مى دادند كسى بايستد و به حضرت گوش بسپارد تا پس از خواندن بسم الله آن ها را براى شنيدن بقيه قرائت حضرت خبر كند. پس خداوند در اين باره نازل كرد: " و چون در نماز پروردگارت را به يگانگى ياد مى كنى " [يعنى چون] بسم الله الرحمن الرحيم، مى گويى، " با نفرت پشت كنند ".
- امام صادق (عليه السلام): پيامبر خدا (صلى الله عليه وآله) هنگامى كه با مردم نماز مى گزارد، " بسم الله الرحمن الرحيم " را آشكارا مى گفت. پس منافقانى كه در پشت سر حضرت بودند، صفهاى نماز را ترك مى كردند و هنگامى كه پيامبر از بسم الله سوره مى گذشت، به جايگاهشان باز مى گشتند و به يكديگر مى گفتند: محمد نام پروردگارش را تكرار مى كند، آن هم چه تكرارى.
بى گمان پروردگارش را دوست دارد. پس خداوند در اين باره نازل كرد: " و چون در نماز پروردگارت را به يگانگى ياد مى كنى، با نفرت پشت مى كنند ".
- " بسم الله الرحمن الرحيم " سزاوارترين جزء نماز به آشكار كردن است. به سبب گفته خداوند عز وجل: " و چون در نماز پروردگارت را به يگانگى ياد مى كنى، با نفرت پشت كنند ".

[١] منظور از حياط و صحن دور كعبه، همان مسجد الحرام است.