باز كردن را در نماز ناپسند مى شمرد [١]. خميازه و دست و سينه باز كردن به جهت كسالت عارض مى شوند و قصد آن و انجامش نهى شده است و خميازه بى قصد هم مى آيد. پس هر كس به آن گرفتار شد و نتوانست خود را نگه دارد، دستش را بر روى دهانش بگذارد و جلوى آن را بگيرد و آن را تكرار نكند و طول ندهد.
- امام صادق (عليه السلام): هنگامى كه به نماز ايستادى بدان كه در پيشگاه خداوندى و اگر او را نمى بينى، بدان كه او تو را مى بيند. پس به نمازت توجه كن و آب بينى و دهان مينداز و انگشتانت را نشكن و هنگام ايستادن دستانت را بر پشتت قرار مده [٢]، كه گروهى به جهت انگشت شكستن و دست بر پشت نهادن، كيفر شدند.
- در فقه الرضا آمده است: هرگاه خواستى به نماز برخيزى، سست و خواب آلود و شتابان و بازى كنان بر نمىخيزى، بلكه آن را با آرامش و وقار و درنگ به جا مى آورى و فروتن و افتاده باش، فروتن و افتاده براى خداى عز وجل با هاله اى از بيم و هراس، اميدوار و بيمناك، همراه با آرامش و ترس و احتياط. پس در پيشگاه او همچون بنده گناهكار فرارى در پيش اربابش بايست. پاهايت را در يك رديف قرار ده و خود را راست نگه دار و به راست و چپ روى مگردان گويا كه او را مى بينى كه اگر تو او را نمى بينى، او تو را مى بيند. با ريشت و هيچ يك از اندامت بازى مكن و انگشتانت را مشكن و بدنت را مخاران و به بينى و يا

[١] گويى قاضى نعمان، مضمون حديث را نقل به معنا كرده و بيانى بر آن افزوده است.
[٢] در متن حديث " لا تورك " آمده است. تورك دو گونه است، يكى مستحب و ديگرى مكروه است:
گونه مستحب چنين است كه بر سرين چپ مى نشيند و هر دو پايش را از زير خود، خارج مى سازد،
پاى چپ را بر زمين و روى پاى راست را بر كف پاى چپ مى نهد و نشمينگاهش را به زمين
مى رساند وتورك مكروه آن است كه در حالت ايستادن در نماز، دستانش را بر سرين خود بگذارد كه
از آن در حديث نهى شده است. ورك به بالاى ران گفته مى شود: " سرين ".