فصل بيست و چهارم كليات آنچه شايسته نمازگزار نيست - امام على (عليه السلام): هيچ يك از شما، سست و خواب آلود به نماز نايستد و به خود نينديشد كه همانا در پيشگاه پروردگارش عز وجل مى باشد. و براى بنده از نمازش تنها آنچه با دلش به آن توجه داشته، مى ماند.
- امام باقر (عليه السلام): هنگامى كه در نماز ايستاده اى به نمازت توجه كن، كه تنها آنچه بدان توجه دارى برايت حساب مى شود و در آن با دست و سر و ريشت بازى نكن، با خود سخن مگو، خميازه مكش و دستان و سينه ات را كشيده و باز مكن، دستانت را بر هم مگذار كه اين كار مجوس است [١]. بر دهانت چيزى مبند، خود را جمع نكن، بلكه باز كن همانگونه كه شتر باز مى كند، بر كف پاهايت منشين و ساعدهايت را بر زمين مگستران، انگشتانت را مشكن، كه همه اين ها كم گذاشتن از نماز است.
- قاضى نعمان از امام صادق (عليه السلام): ايشان خميازه و دستها را كشيدن و سينه

[١] در متن حديث " لا تكفر " آمده است كه به دو معناست: گذاشتن دستى بر دست ديگر و خم كردن
بدن هنگام ايستادن پيش از ركوع.