- سماعه: از ايشان [١] پرسيدم آيا ركوع و سجود در قرآن نازل شده است؟ فرمود: بلى، گفته خداى عز وجل: " اى ايمان آورندگان، ركوع و سجود كنيد ".
پس گفتم: حد ركوع و سجود چيست؟ فرمود: آنچه از ركوع كفايت مى كند، سه تسبيح است. مى گويى: سبحان الله، سبحان الله، تا سه بار و هر كس كه توان طول دادن ركوع و سجودش را دارد، آن دو را تا آنجا كه مى تواند با تسبيح و ستايش و بزرگداشت خداوند و دعا و زارى طول بدهد كه بنده در سجده از هر وقت ديگر به پروردگارش نزديكتر است.
و اما امام هنگامى كه براى مردم اقامه جماعت مى كند، سزاوار نيست كه نماز را با آنان طول بدهد، زيرا در ميان مردم، اشخاص ناتوان و گرفتار هستند، همانا پيامبر خدا (صلى الله عليه وآله) هنگامى كه با مردم نماز مى خواند بر آنان سبك مى گرفت [٢].
- زراره: هر گاه زن به نماز مى ايستد، دو پايش را كنار هم مى نهد و ميان آن دو فاصله نمى دهد و دستانش را به سبب پستانهايش به سينه مىچسباند و در ركوع، بر بالاى زانوانش و رانش مى نهد تا زياد خم نشود و سرينش بالا بيايد. در نشستن بر سرين بنشيند و نه آنگونه كه مرد مى نشيند و هنگامى كه به سجده مى رود زانوانش را پيش از دستانش بر زمين مى گذارد و سپس چسبيده به زمين سجده مى كند، در نشستن رانهايش را به هم مىچسباند و زانوانش را از زمين بلند مى كند و هنگام برخاستن نرم و آهسته بر مى خيزد و نخست سرينش را بلند

[١] دانشمندان حديث شناس به اين گونه احاديث " مضمر " مى گويند، زيرا راوى، گوينده سخن را با
ضمير ياد كرده است. تحقيقات گسترده، گوينده برخى از اين احاديث را معين كرده است كه در اينجا
به احتمال فراوان امام صادق (عليه السلام) مى باشد.
[٢] " استبصار " فقط از ابتداى حديث تا " سه بار سبحان الله " را آورده است.